#خورشـیـد_نیمــه_شب_پارت_171
ﺷﻪ. « وﻗﺘﯽ ﻣﺎﯾﮏ ﻣﻮي او را ﭘﺸﺖ ﮔﻮﺷﺶ ﺑﺮد ، ﮐﻤﯽ ﺧﻮدش را ﮐﻨﺎر ﮐﺸﯿﺪ ، اﯾﻦ ﮐﺎر ﺑﺎﻋﺚ ﺧﺸﻨﻮدي ﺑﯿﺶ از ﺣﺪ ﻣﻦ ﺷﺪ . ﯾﮏ دﻗﯿﻘﻪ ﻃﻮل ﮐﺸﯿﺪ ﺗﺎ ﻣﺎﯾﮏ دوﺑﺎره ﺟﺮأﺗﺶ را ﺑﺪﺳﺖ
آورد ، او ﺑﺎ ﺣﺮف ﻫﺎي ﺑﯿﻬﻮده زﻣﺎن را ﻫﺪر ﻣﯿﺪاد . ﺑﻼ ﻣﻘﺎﻟﻪ اي ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ي ﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺗﺎ ﭼﻬﺎرﺷﻨﺒﻪ ﺗﺤﻮﯾﻞ ﻣﯽ دادﯾﻢ را ﺑﻪ ﯾﺎد او آورد . از ﺣﺎﻟﺖ ﮐﻤﯽ ﻣﻐﺮور ﭼﻬﺮه اش ﻣﻌﻠﻮم ﺑﻮد ﮐﻪ
ﭘﯿﺶ ﺗﺮ آن را ﺗﻤﺎم ﮐﺮده اﺳﺖ . ﻣﺎﯾﮏ ﮐﻼً ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﺮده ﺑﻮد ، اﻧﺠﺎم آن ﺷﺪﯾﺪاً از اوﻗﺎت ﻓﺮاﻗﺘﺶ ﮐﻢ ﻣﯽ ﮐﺮد . اَه- ﻣﻘﺎﻟﻪ ي ﻟﻌﻨﺘﯽ . ﺑﺎﻻﺧﺮه ﺳﺮ اﺻﻞ ﻣﻄﻠﺐ رﻓﺖ- دﻧﺪان ﻫﺎﯾﻢ ﺑﻪ
ﻗﺪري ﻣﺤﮑﻢ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻓﺸﺮده ﻣﯽ ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻨﺪ ﮔﺮاﻧﯿﺖ را ﺧﻮرد ﮐﻨﻨﺪ- ﺣﺎﻻ ﻫﻢ ﺟﺮأت ﻧﺪاﺷﺖ درﺧﻮاﺳﺘﺶ را درﺳﺖ ﻣﻄﺮح ﮐﻨﺪ . » ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ازت ﺑﭙﺮﺳﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاي ﺑﯿﺮون
ﺑﺮي؟ « او ﮔﻔﺖ : » اوه. « وﻗﻔﻪ ي ﮐﻮﺗﺎﻫﯽ اﯾﺠﺎد ﺷﺪ .
اوه ؟ اﯾﻦ ﯾﻌﻨﯽ ﭼﯽ ؟ داره ﻣﯽ ﮔﻪ آره ؟ ﺻﺒﺮ ﮐﻦ- اﻧﮕﺎر درﺳﺖ ﻧﭙﺮﺳﯿﺪم .
آب دﻫﺎﻧﺶ را ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﻓﺮو داد . » ﺧﻮب ، ﻣﯽ ﺗﻮﻧﯿﻢ ﺑﺮاي ﺷﺎﻣﯽ ﭼﯿﺰي ﺑﯿﺮون ﺑﺮﯾﻢ... و ﻣﻦ ﯾﻪ وﻗﺖ دﯾﮕﻪ روي ﻣﻘﺎﻟﻪ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﻢ. «
اﺣﻤﻖ- اوﻧﻢ ﮐﻪ ﯾﻪ ﺳﻮال ﻧﺒﻮد.
» ﻣﺎﯾﮏ... « رﻧﺞ و ﺷﺪت ﺣﺴﺎدت درﺳﺖ ﺑﻪ ﻧﯿﺮوﻣﻨﺪي ﻫﻔﺘﻪ ي ﭘﯿﺶ ﺑﻮد . درﺧﺖ دﯾﮕﺮي را ﺷﮑﺴﺘﻢ ﺗﺎ ﺧﻮدم را ﻫﻤﯿﻦ ﺟﺎ ﻧﮕﻪ دارم . ﺷﺪﯾﺪاً دﻟﻢ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺘﯽ ﮐﻪ ﭼﺸﻢ
اﻧﺴﺎن ﻗﺎدر ﺑﻪ دﯾﺪﻧﺶ ﻧﺒﻮد ، ﺑﻪ ﻃﺮف ﻣﺤﻮﻃﻪ ي دﺑﯿﺮﺳﺘﺎن ﺑﺪوم و او را ﺑﻪ رﺑﺎﯾﻢ- ﺗﺎ او را از دﺳﺘﺮس ﭘﺴﺮي ﮐﻪ در اﯾﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ ﻗﺪري از او ﻣﺘﻨﻔﺮ ﺑﻮدم ﮐﻪ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ او را
ﺑﮑﺸﻢ و از ﮐﺎرم ﻟﺬت ﺑﺒﺮم ﺑﺪزدم و دور ﮐﻨﻢ . آﯾﺎ ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﻪ او ﺟﻮاب ﺑﻠﻪ ﺑﺪﻫﺪ ؟ » ﻓﮑﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻢ ﻓﮑﺮ زﯾﺎد ﺧﻮﺑﯽ ﺑﺎﺷﻪ. « دوﺑﺎره ﻧﻔﺲ ﮐﺸﯿﺪم . ﻋﻀﻼﺗﻢ آزاد ﺷﺪﻧﺪ .
ﭘﺲ ﺳﯿﺎﺗﻞ ﻓﻘﻂ ﯾﻪ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﺑﻮد . ﻧﺒﺎﯾﺪ ﻣﯽ ﭘﺮﺳﯿﺪم . ﭼﯽ ﺧﯿﺎل ﮐﺮده ﺑﻮدم ؟ ﺷﺮط ﻣﯽ ﺑﻨﺪم اون رواﻧﯽ ، ﮐﺎﻟﻦ...
romangram.com | @romangram_com