#خورشـیـد_نیمــه_شب_پارت_169
رﯾﺪه- ﻋﻄﺮ ﺷﺴﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد و ﺑﻪ ﻃﻮر ﻋﻤﯿﻖ روي درﺧﺖ ﻫﺎ ﻧﻨﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد. ﭼﺮا ﺑﻼ ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ آﻣﺪه ﺑﻮد اﯾﻨﺠﺎ ﺑﻨﺸﯿﻨﺪ- و او ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮد، ﺷﮑﯽ در آن وﺟﻮد ﻧﺪاﺷﺖ- در وﺳﻂ ﺟﻨﮕﻞ
ﻣﺮﻃﻮب و ﺗﯿﺮه؟ ﻫﯿﭻ ﻣﻌﻨﺎﯾﯽ ﻧﺪاﺷﺖ، و، ﻣﺜﻞ دﯾﮕﺮ ﮐﻨﺠﮑﺎوي ﻫﺎ ﻧﺒﻮد، ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع را در ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ اي ﻋﺎدي ﻣﻄﺮح ﮐﻨﻢ. ﺧﺐ، ﺑﻼ، ﻣﻦ وﻗﺘﯽ ﺧﻮاب ﺑﻮدي در
ﺣﺎل ﺗﻤﺎﺷﺎت ﺑﻮدم، ﺑﻌﺪ از اﯾﻨﮑﻪ اﺗﺎﻗﺖ رو ﺗﺮك ﮐﺮدم، ﻋﻄﺮت رو ﺑﯿﻦ درﺧﺖ ﻫﺎ دﻧﺒﺎل ﻣﯽ ﮐﺮدم... ﺑﻠﻪ، اﯾﻦ ﺣﺘﻤﺎً ﻗﻠﺐ ﯾﺦ را ﻫﻢ آب ﻣﯽ ﮐﺮد. ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻤﯽ ﻓﻬﻤﯿﺪم او اﯾﻨﺠﺎ در ﭼﻪ ﻓﮑﺮي
و درﺣﺎل اﻧﺠﺎم ﭼﻪ ﮐﺎري ﺑﻮده و، آن ﻓﮑﺮ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ دﻧﺪان ﻫﺎﯾﻢ از ﺷﺪت ﻧﺎاﻣﯿﺪي ﺑﻪ ﻫﻢ ﺳﺎﯾﯿﺪه ﺷﻮﻧﺪ. ﺑﺪﺗﺮ، اﯾﻦ ﺑﺴﯿﺎر ﺷﺒﯿﻪ ﺳﻨﺎرﯾﻮﯾﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺮاي اﻣﺖ ﺗﺠﺴﻢ ﮐﺮده ﺑﻮدم- ﺑﻼي ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺮﮔﺮدان در درﺧﺖ ﻫﺎ، ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻋﻄﺮ او ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﻫﺮ ﮐﺴﯽ را ﮐﻪ ﺣﺴﯽ ﺑﺮاي رد ﮔﯿﺮي داﺷﺖ ﻓﺮا ﺑﺨﻮاﻧﺪ... ﻧﺎﻟﻪ ﮐﺮدم. او ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺎﻧﺲ ﺑﺪي داﺷﺖ، ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻪ دﻧﺒﺎﻟﺶ ﻣﯽ رﻓﺖ.
ﺧﻮب، در اﯾﻦ ﻟﺤﻈﻪ او ﯾﮏ ﻣﺤﺎﻓﻆ داﺷﺖ. ﻣﻦ ﻣﺮاﻗﺐ او ﻣﯽ ﺑﻮدم، و ﺗﺎ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ اﻣﮑﺎن داﺷﺖ، او را از ﮔﺰﻧﺪ ﺣﻔﻆ ﻣﯽ ﮐﺮدم. ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺧﻮدم را در ﺣﺎﻟﯽ ﯾﺎﻓﺘﻢ ﮐﻪ آرزو ﻣﯽ ﮐﺮدم ﭘﯿﺘﺮ
و ﺷﺎرﻟﻮت اﻗﺎﻣﺖ ﻃﻮﻻﻧﯽ اي داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
"ﻓﺼﻞ ﻫﺸﺘﻢ" روح..
دو روز آﻓﺘﺎﺑﯽ اي ﮐﻪ ﻣﻬﻤﺎن ﻫﺎي ﺟﺎﺳﭙﺮ در ﻓﻮرﮐﺲ ﺑﻮدﻧﺪ زﯾﺎد آﻧﻬﺎ را ﻧﺪﯾﺪم . ﻓﻘﻂ ﺑﺮاي اﯾﻦ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﻣﯽ رﻓﺘﻢ ﮐﻪ ازﻣﻪ ﻧﮕﺮان ﻧﺸﻮد . ﺑﻪ ﻏﯿﺮ از آن ، ﻣﻮﺟﻮدﯾﺘﻢ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﻪ زﻧﺪﮔﯽ
ﯾﮏ ﺷﺒﺢ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺪ ﺗﺎ ﯾﮏ ﺧﻮن آﺷﺎم . در ﺳﺎﯾﻪ ﻫﺎ ، ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ رد ﻋﺸﻖ و ﻓﮑﺮ داﺋﻤﻢ را دﻧﺒﺎل ﮐﻨﻢ ﭘﻨﻬﺎن ﻣﯽ ﺷﺪم- ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ او را ﺑﺒﯿﻨﻢ و ﺻﺪاﯾﺶ را در
ذﻫﻦ اﻧﺴﺎن ﻫﺎي ﺧﻮش ﺷﺎﻧﺴﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻨﺪ زﯾﺮ ﻧﻮر آﻓﺘﺎب در ﮐﻨﺎر او راه ﺑﺮوﻧﺪ و ﮔﺎﻫﯽ اوﻗﺎت ﺑﻪ ﻃﻮر ﺗﺼﺎدﻓﯽ ﭘﺸﺖ دﺳﺖ او ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﺑﺮﺧﻮرد ﮐﻨﺪ . او ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺟﻮر
romangram.com | @romangram_com