#خورشـیـد_نیمــه_شب_پارت_168
دﻟﺘﻨﮕﯽ ﻣﻦ ﺑﺮاي او، دﻟﺶ ﺑﺮاﯾﻢ ﺗﻨﮓ ﺷﺪه ﺑﻮد؟ ﺳﻌﯽ ﮐﺮدم او را در آﻓﺘﺎب ﮐﻨﺎر ﺳﺎﺣﻞ ﻣﺠﺴﻢ ﮐﻨﻢ. ﻫﺮﭼﻨﺪ، ﺗﺼﻮﯾﺮ ﻧﺎﮐﺎﻣﻞ ﺑﻮد، زﯾﺮا ﺧﻮدم ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻪ ﻓﺮﺳﺖ ﺑﯿﭻ ﻧﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدم. ﻓﻘﻂ آن
را در ﻋﮑﺲ ﻫﺎ دﯾﺪه ﺑﻮدم...
وﻗﺘﯽ ﺑﻪ دﻟﯿﻞ اﯾﻦ ﮐﻪ ﭼﺮا ﯾﮏ ﺑﺎرﻫﻢ در ﺳﺎﺣﻞ زﯾﺒﺎﯾﯽ ﮐﻪ در ﭼﻨﺪ ﻣﺎﯾﻠﯽ ﺧﺎﻧﻪ ام واﻗﻊ ﺷﺪه ﺑﻮد ﻧﺒﻮدم ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮدم، ﮐﻤﯽ اﺣﺴﺎس ﻧﺎﺧﻮﺷﯽ ﺑﻪ ﻣﻦ دﺳﺖ داد. ﺑﻼ روز را در ﻻﭘﻮش
ﮔﺬراﻧﺪه ﺑﻮد- ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﯾﮏ ﭘﯿﻤﺎن ﻧﺎﻣﻪ رﻓﺘﻦ ﻣﻦ ﺑﻪ آﻧﺠﺎ ﻗﺪﻏﻦ ﺷﺪه ﺑﻮد. ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺗﻌﺪادي ﭘﯿﺮﻣﺮد ﻫﻨﻮز داﺳﺘﺎن ﻫﺎي ﮐﺎﻟﻦ ﻫﺎ را ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ داﺷﺘﻨﺪ، آﻧﻬﺎ را ﯾﺎد و، ﺑﺪان ﺑﺎور
داﺷﺘﻨﺪ. ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ از راز ﻣﺎ آﮔﺎه ﺑﻮدﻧﺪ... ﺳﺮم را ﺗﮑﺎن دادم. در آﻧﺠﺎ ﭼﯿﺰي ﻧﺒﻮد ﮐﻪ ﻧﮕﺮاﻧﺶ ﺑﺎﺷﻢ. ﮐﻮﺋﯿﻠﯿﺖ ﻫﺎ ﻫﻢ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﭘﯿﻤﺎن ﺗﻌﻬﺪي داﺷﺘﻨﺪ. ﺣﺘﯽ اﮔﺮ ﺑﻼ ﺳﺮاغ ﯾﮑﯽ از آن
رﯾﺶ ﺳﻔﯿﺪان ﺳﺎﻟﺨﻮرده رﻓﺘﻪ ﺑﻮد، ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻨﺪ ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰي را ﻓﺎش ﮐﻨﻨﺪ. و ﭼﺮا اﺻﻼً ﺣﺮف آن ﻣﯽ ﺑﺎﯾﺴﺖ ﺑﻪ ﻣﯿﺎن آورده ﻣﯽ ﺷﺪ؟ ﭼﺮا ﺑﻼ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﻓﮑﺮ اﯾﻦ ﻣﯽ اﻓﺘﺎد ﮐﻪ ﺻﺪاي
ﮐﻨﺠﮑﺎوﯾﺶ را آﻧﺠﺎ در ﺑﯿﺎورد؟ ﻧﻪ- ﺑﻪ اﺣﺘﻤﺎل زﯾﺎد ﮐﻮﺋﯿﻠﯿﺖ ﻫﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﭼﯿﺰي ﺑﻮدﻧﺪ ﮐﻪ ﻻزم ﻧﺒﻮد ﻧﮕﺮاﻧﺸﺎن ﺑﺎﺷﻢ. از دﺳﺖ ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﮐﻪ در ﺣﺎل ﻃﻠﻮع ﺑﻮد ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺑﻮدم. ﺑﻪ ﻣﻦ ﯾﺎدآوري
ﮐﺮد ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻢ ﺗﺎ ﭼﻨﺪ روز ﺣﺲ ﮐﻨﺠﮑﺎوﯾﻢ را ﻓﺮو ﻧﺸﺎﻧﻢ. ﭼﺮا ﺣﺎﻻ را ﺑﺮاي درﺧﺸﯿﺪن اﻧﺘﺨﺎب ﮐﺮده ﺑﻮد؟ ﻗﺒﻞ از اﯾﻨﮑﻪ ﻫﻮا ﺑﻪ ﻗﺪري روﺷﻦ ﺷﻮد ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﺮا در اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺒﯿﻨﻨﺪ،
ﺑﺎ آﻫﯽ، از ﭘﻨﺠﺮه ﺑﯿﺮون رﻓﺘﻢ. ﻗﺼﺪ داﺷﺘﻢ در ﺟﻨﮕﻞ اﻧﺒﻮه ﺟﻠﻮي ﺧﺎﻧﻪ ي او ﭘﻨﻬﺎن ﺷﻮم و او را ﺑﺒﯿﻨﻢ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﺪرﺳﻪ ﻣﯽ رود، اﻣﺎ وﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﻣﯿﺎن درﺧﺖ ﻫﺎ رﻓﺘﻢ، از اﯾﻨﮑﻪ رد ﺑﻮي او
ﺗﺎ اﯾﻨﺠﺎ اداﻣﻪ داﺷﺖ ﺗﻌﺠﺐ ﮐﺮدم. ﺳﺮﯾﻊ، ﺑﺎ ﮐﻨﺠﮑﺎوي آن را دﻧﺒﺎل ﮐﺮدم، ﻫﺮﭼﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ درون ﺗﺎرﯾﮑﯽ ﻫﺪاﯾﺘﻢ ﻣﯽ ﮐﺮد، ﻧﮕﺮان و ﻧﮕﺮان ﺗﺮ ﻣﯽ ﺷﺪم. ﺑﻼ اﯾﻨﺠﺎ ﭼﻪ ﻣﯽ ﮐﺮد؟ ﻧﺎﮔﻬﺎن رد
ﺗﻤﺎم ﺷﺪ، ﺑﻪ ﻋﺒﺎرﺗﯽ در وﺳﻂ ﻧﺎﮐﺠﺎآﺑﺎد ﺗﻤﺎم ﺷﺪ. رد ﭘﺎي او ﺗﺎ ﭼﻨﺪ ﻗﺪم آن ﻃﺮف ﺗﺮ ﻫﻢ اداﻣﻪ داﺷﺖ. در ﺑﯿﻦ ﺳﺮﺧﺲ ﻫﺎ، ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﮐﻨﺪه درﺧﺖ اﻓﺘﺎده اي را ﻟﻤﺲ ﮐﺮده ﺑﻮد. اﺣﺘﻤﺎﻻً
روي آن ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد... ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ او ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد، ﻧﺸﺴﺘﻢ و، ﺑﻪ اﻃﺮاف ﻧﮕﺎه ﮐﺮدم. ﭼﯿﺰي ﺑﻪ ﺟﺰ ﺳﺮﺧﺲ و درﺧﺖ ﻧﺒﻮد ﮐﻪ ﻗﺎدر ﺑﻪ دﯾﺪﻧﺶ ﺑﻮده ﺑﺎﺷﺪ. اﺣﺘﻤﺎﻻً آن ﻣﻮﻗﻊ ﺑﺎران ﻣﯽ ﺑﺎ
romangram.com | @romangram_com