رمان همسفر گریز

#همسفر_گریز_پارت_343


یه دریا تو چشام دارم

شبم سر ریز ِ بارونه

بدون ِ تو کسی جز من

کنار ِ من نمی مونه

نه همراهی که راهی شه

نه دستی که پناهی شه

نه فانوسی که پایان ِ

هراس ِ کوره راهی شه

چشام خیسن، خداحافظ

عزیز ِ من، خداحافظ

دلم خونه، خداحافظ

پشیمونه، خداحافظ"





با حرص و بغض به تخت و بالش و لباسهای راهی چنگ می زد و از ته ِ دل هق هق می کرد ولی انگار قلبش نمی خواست حتا ذره ای سبک تر شود.





تمومه عمر ِ آوازم"

دیگه خاموش ِ خاموشم

نمیری هرگز از یادم

من از یادت فراموشم

شروع ِ رفتنت بی من

شروع ِ شعر اندوهه

بدون بعد از تو، یاد ِ تو

برام سنگین تر از کوهه

غزل سردرگمه بی تو

ترانه بوی غم داره

دیگه دستای لرزونم

تب ِ دستاتو کم داره

چشام خیسن، خداحافظ

عزیز ِ من خداحافظ..."*





با صدای زنگ در، صورتش را از میان کت راهی بیرون کشید.

romangram.com | @romangram_com