#همسفر_گریز_پارت_314
میان ِ ماشینهای آتش نشانی و امداد جاده، ماشین مچاله شده ی نقره ای که بالا می آمد، همه را مات زده کرد.
آرتین ترمز شدیدی کرد.
رها بلند گفت: این ماشین راهیه؟!
آرتین همانطور که با عجله پیاده می شد، گفت: همینجا بشینین...
هیچکس نشنید یا اهمیت نداد.
هر سه پیاده شدند.
نفس با چشمهای ناباور، به زحمت گفت: ماشین راهیه... خودشه...
یکی از مامورها جلو آمد.
- آقا لطفن توقف نکنید.
آرتین پیشانی اش را فشرد و به ماشین نقره ای بزرگ راهی که مثل کاغذ جمع شده بود، ماتش برد.
نفس بی رمق جلوتر رفت و با وحشت گفت: آقا... راننده ی این ماشین کجاس؟!
مامور به هر چهارنفرشان نگاه کرد.
نوید، بی توجه به جیغ رها، گفت: این ماشین... سرکار... این... راننده ش کجاس؟... چی شده؟!
مامور دیگری کنارشان ایستاد.
- شما باهاش آشنایین؟... مطمئنین ماشین خودشه؟
مامور دیگر شماره پلاک ماشین را گفت.
هیچکدام جواب ندادند. خودش بود.
مامور اولی گفت: با هلی کوپتر منتقل شدن بیمارستان.
آرتین دستی به صورتش کشید.
- با وانت بار تصادف کرده؟
مامور سر تکان داد.
- وانت بار از بالا سقوط کرده، در مسیرش به این خودرو خورده و هردو افتادن ته دره.
نوید آرام پرسید: حالش چطور بود؟... کدوم بیمارستان بردنشون؟
مامور کوتاه گفت: شما فامیلشون هستین؟... من خبر ندارم... الان استعلام می کنم کجا بردنشون.
از آنها دور شد و با بی سیم صحبت کرد.
نفس به بازوی نوید چنگ زد.
- بریم بیمارستان... بریم پیش راهی...
آرتین چشم از ماشین برداشت.
- برین توی ماشین، الان آدرس بیمارستانو می گیرم، سریع بریم.
نوید رها را هم گرفت و در ماشین نشاند.
نفس به رها که گریه می کرد نگاه کرد.
بغض داشت اما خودش را کنترل می کرد.
romangram.com | @romangram_com