#گناه_من_رسوایی_نیست_پارت_195
- پس بیا عقد کنیم.رسمی..بهم فرصت بدیم اگه به توافق رسیدیم با هم میمونیم اگه نه..
- ما یه نقطه ی مشترک داریم.
- به خاطر اوید قبول کن.
به خاطر اوید قبول میکنم اما ته دلم راضی بودم.به زبان نیاوردم این رضایتم و اما راضی بودم.
- پس عقد کردید؟
جواب پریا رو میدم.
- اره دیگه.
- یه سوال چه حالی داشتی وقتی خطبه رو خوندن.
- هنوزم نمیدونم.هم خوب هم بد.
- یعنی چی؟
- همین دیگه.
- تو درست توضیح بده نیستی ، خب تعریف کن بعدش چی شد.
- مهوش خانم بعد از عقدمون گفت که میخواد برگرده سر کار سایقش و کلی بهونه اورد واسه رفتنش و من می دونستم اون روش نمیشه که دیگه با
ما زندگی کنه.
- رفت؟
- اره رفت؟
- اخی چه مهربون.
- واقعا مهربون بود و مارو با محبتاش شرمنده کرده بود البته گاهی بهمون سر میزد.و این جای خوشحالی داشت.
دلم واسه اون گذشته تنگ شده ، واسه اون گذشته ای که اوید شد بهونه اش تا خودمون به ارامش برسیم ..تا یه جایی بدون هیچ نقطه ی
اشتراکی ، مشترک شیم تو زندگیه هم. یه چیزایی تو زندگی واسم شد ارزش.یاد گرفتم هیشه لازم نیست عاشق باشی که درست زندگی کنی ،
لازم نیست هر لحظه به طرف مقابلت بگی دوسش داری در حالیکه براش احترام قائل نمیشی ،
من از احترام همیشه حاضر تو زندگیم تو رفتارای امیرسام خوشم اومد.بیشتر از هر واژه ی دوستت دارم.
درست زندگی کردن خوبه و فکر میکنم مادرست زندگی کردیم..توی هشت سال حس من فرای عشق بود و غیر قابل توصیف.و این حس و رفتارای
مقابل مردی که کنارش زندگی کرده بودم به وجود اورده بود.
- شاید دلیل حستون عادت بود؟
romangram.com | @romangram_com