رمان گاهی عشق از پشت خنجر می زند

#گاهی_عشق_از_پشت_خنجر_می_زند__پارت_537

-اسمش رو بزار تهدید ولی من دارم به عهدم وفا می کنم.

با چشمم رضوان رو هم می پائیدم.ارمیا گفت:کدوم عهد؟!

-روز طلاقمون یادت نیست؟گفتم هیچ حرکتی از طرف من بدون حمله باقی نمی مونه آقای رادمنش.

با پوزخند گفت:مثلا الان چرا اینجایی؟اومدی من رو بکشی؟با خنجرت زورو؟

کلافه دستی به صورتش کشید و گفت:واقعا الان حال بچه بازی ندارم رویا.برو بیرون.

چی می گفت؟!بچه بازی؟از کلافگی اش استفاده کردم و به سمت رضوان یورش بردم که سریع جلوم گرفت و خنجرم توی شکم کسی فرو رفت که همه ی دنیام بود!.سریع خنجر رو بیرون کشیدم که رضوان با جیغ جلو اومد و من ناباورانه به عشق زندگیم نگاه کردم که روی زمین سر خورد.رضوان نگاهش رو به مردش دوخت. قلبم داشت آتیش می گرفت که عشقم رو خنجر زدم ولی این احساس دووم نیوورد و من به سمتشون رفتم که رضوان بلند شد و جلوم رو گرفت و گفت:تو رو خدا رویاخانم...تو رو خدا نکشیدش.من رو بکشید ولی ارمیا رو نه..ارمیا رو نکشید.نکشیدش..

با حرص از این همه علاقه اش به ارمیا خواستم کنارش بزنم که سفت گرفتم و گفت:نه تو رو خدا...به جون عزیزترین کستون قسمتون می دم ولش کنید و برید.می خواید انتقام بگیرید از من بگیرید!.

داشتم می سوختم.عشق زندگیم روی زمین بود و دست و پام یاری نمی کردند که کمکش کنم هیچ تشویقم می کردند به کشتن...چِم شده بود!؟؟؟داشتم انتقامم رو از عشقم می گرفتم؟!

-رویاخانم من می رم شما برگردین توی خونه اتون سالاری کنید.من میرم شما و ارمیا با هم بمونید ولی نکشیدش.نه تو رو خدا...

جلوی چشمهام خون بود و رضوان و نگاه ملتمس و شکم برآمده اش من رو بیشتر تحریک می کردند.خنجر توی دستم می لرزید.ارمیا به خودش می پیچید.همه ی نگاهم به رضوان بود!.دستم رو گرفت و التماسم کرد که رحم کنم.نمی دونم همه چیز چقدر طول کشید ولی وقتی به خودم اومدم که گوشی تلفن از دست ارمیا افتاد و آژیر پلیس و اخطارش برای تحت نظر بودن خونه توی گوش من پیچید!

ارمیا همیشه از من متنفر بود!

***

-خانم نمی خواید چیزی بگید؟...سرگرد این خانم اصلا حرف نمی زنه.


romangram.com | @romangram_com