#گاهی_عشق_از_پشت_خنجر_می_زند__پارت_536
نگاهی به ناخون های لاک سیاه خورده ام کردم.خنجر قرمز-مشکی رو از توی کیفم بیرون کشیدم.تیزی خنجر یه برق شد توی چشم ارمیا و رضوان نگران.بزار انقدر نگران بشه تا بمیره.در توسط ارمیا بسته شد و جلوتر اومد و گفت:برای چی اومدی؟
-هه!.سوال خوبیه!.
بلند شدم و بهش نزدیک تر شدم.جونم براش در می رفت ولی حالا وقت فیلم کره ای بازی کردن نبود. یه لبخند دندون نما زدم و گفتم:امشب خوشگل شدم نه؟
اخم هاش توی هم کشیده شد.بهش نزدیک تر شدم جوری که عطرش توی بینی ام پیچید.هنوز هم تشنه ی آغوشش بودم.خنجر رو روی کت چرمش به حرکت دراوردم و بریدمش.
-می بینی چقدر تیزه؟
رضوان یه جیغ کشید.ارمیا کلافه دستم رو گرفت و از خودش دور کرد و گفت:واسه چی اومدی؟
-قبلنا باحوصله تر بودی.
یه نفس گرفت و گفت:برو بیرون رویا.
-هه!..رویا...چرا برم بیرون؟همین داخل خوبه.
یه نگاه به شدت وحشتناک بهم انداخت و گفت:رویا برو بیرون نمی خوام میونه امون به بدی باشه.
یه خنده ی مستانه سر دادم و گفتم:مگه میونه ای هم بین ما هست؟
اومد سمتم که بکشتم بیرون که خنجر رو به سمتش گرفتم و گفتم:تو که جواب هیچ کدوم از سوالام رو نمیدی!
با خشم گفت:الان داری با این خنجر من رو تهدید می کنی؟رویا برو بیرون!
romangram.com | @romangram_com