#بغض_ترانه_ام_مشو_پارت_97
ـ ولم كن تو رو خدا. بيا بريم بكپيم كه فردا صبح اينا مي خوان زابرامون كنن.
ـ بايد تو كتاب ركوردا نوشت اين قضيه همنشيني خان داداشو با ماها.
ـ ولي انگاري رابطش با فرهاد خيلي خوبه.
ـ اوهوم، رفيق بچگي همن ديگه.
ـ مهسا؟
ـ هوم؟
ـ خاتون هيچ وقت از دليل طلاق من به هيچ كس حرفي نزد، مگه نه؟
ـ نه بابا، اين ليلي و مجنون دهنشون بد قرص بود. تو هم كه نم پس نميدي.
ـ چيز قابل گفتني نيست؛ تو فكر كن جون به لب رسيدن بود.
ـ از سايه و مامان و باباش خبر داري؟
ـ خيلي وقته رفتن دبي. سايه آخرين بار تماس گرفت. ازم خجالت مي کشن.
ـ از اونا شانس آوردي، خيلي دوست داشتن.
ـ منم عاشقشونم؛ دلم براي تو سر و كله زدن با سايه تنگ شده.
ـ سايه رفيق خوبيه، ترانه كاش نمي رفتيم اون مهموني.
ـ تقدير دست ما نيست. نمي رفتيم يه جا ديگه تو يه موقعيت ديگه عاشق مي شدم.
ـ ترانه دلم مي سوزه از همه چي تموم بودنش. چرا اين جوري؟ كي فكرشو مي كنه يكي با اون حس بدبختي داشته باشه؟
ـ من هيچ وقت با اون حس بدبختي نداشتم، من به كنارش بودن هم قانع بودم.
ـ دلت برای اون روزا تنگ هم ميشه؟
romangram.com | @romangram_com