#بگذار_آمين_دعايت_باشم_پارت_171
آهو – اونقدر بی ارزشی که حتی لایق یه سیلی هم نمیدونمت.
خشم اژدهای سالار جان فوران میکنه و دست سارا بازومو چنگ میزنه و من جای سالار خواهرشو واسه شاخه و شونه نشونه میرم.
سالار – من بی ارزشم ؟ اون وقتی که عاشقتم عاشقتم میگفتی بی ارزش نبودم انگاری.
آهو – هر کسی تو زندگیش روزای خریت هم داره.
علامت دست سایه رو به معنی پرفکت میبینم و خندم میگیره بابت اون حلقه شکل گرفته میون انگشت سبابه و شستش و یهو صدای جیغ آروم آهو نگاه جفتمونو به جاکلید میندازه و در نبردی تن به تن من موفق به دیدن صحنه ای بس هالیوودی میشم و جیغم رو تو گلو خفه میکنم.
سالار آهو رو میون خودش و دیوار گیر انداخته و لب هاش رو به مراد دل می رسونه و آهو گاهی اشک میریزه و من مطمئنم که اون صحنه های دلخراش ت*جاوز عمرا از ذهنش پاک بشن.
سالار بی خیال آهو که میشه با اون ولومی که به زور از اون چند میلی متر جاکلیدی به گوش میرسه میگه میگه که...
سالار – این کارو کردم که یادت بمونه من واست چی بودم.
دستگیره در که تکون میخوره من و سارا شش متر عقب می پریم و چشمای سالار بهت زده میخکوب ما میشه و نگاه من پی آهوییه که خودشو به صندلی میز گریم رسونده و نگاش بارونیه ، سالار روپر حرص کنار میزنم و می چپم تو اتاقی که آهو توش داره به مرز جنون میرسه.
سالار رفتنمو دنبال میکنه و به چشمای اشکی آهو که میرسه عصبی دست تو موهاش میکشه و سارا جر و بحث رو با خان داداشش شروع میکنه.
سالار که از اتاق میزنه بیرون و سهراب به دنبالمون میاد مجبوری باز راهی سالن میشیم و اینبار نگاه من گیر میکنه به مامان و جمشیدخانی که گوشه ای در حال حرف زدنن و جمشید خان از اون لبخندای خاص یه وریشو نثار مامان میکنه و گیلاس آبجوشو بالا میره و مامان از اون دور بهم لبخند میزنه و چقدر چشم هاش برق دارن امشب.
بهزاد اشاره ای میزنه و من بالاجبار به جمع سه مردی وارد میشم که از اول مراسم زیادی رو مخم بودن.
بهزاد یه لبخند مردونه شیک تحویلم میده و من جوابش رو سرسری میدم و اون میگه که...
بهزاد – خسته ای؟
دلخورم...دلخورم و نگام از تیام میلغزه رو سالار...دلخورم و امشب فقط کارن زند با اون لبخندای استثنائیش بهم قوت قلب داده بود...دلخورم و عجیب دلم برای صیام مامان تنگه.
تیام – این مراسم مسخره کی تموم میشه؟
سهراب – بالاخره امشب یه نقد هم شنیدم ، مستفیضم کردین جناب ملکان؟
romangram.com | @romangram_com