#به_من_بگو_جذاب_پارت_336


″من...نمیدونم.″

رنگ از صورتش پرید،ادامه داد:

″داشتم این اطراف رانندگی می کردم و فکر کردم شاید بخوای...بریم بِرگِر یا چیز دیگه ای با هم بخوریم.″

دستهای مگ پایین تیشرتش از حرکت ایستادن. گفت:

″همه میدونن من خونه ی اِسکیت هستم. چطور منو اینجا پیدا کردی؟″

″چه فرقی می کنه؟″

چرخید و به سمت جاده رفت.

″صبر کن.″

ولی هالی نایستاد و واکنشش نسبت به مکالمشون اینقدر بی ربط و شدید بود که مگ شوکه شد. اما بعد همه چیز براش واضح شد.

قفسه سینه اش تنگ شد. پاهاشو توی دمپایی هاش فرو برد و پشت سرش دوید. به جای اینکه به سمت جاده بره از بین قبرستون میانبُر زد. دمپایی هاش به پاشنه پاهاش ضربه میزدن و علف های هرز به به پاهای هنوز خیسش می چسبیدن. درست وقتی که هالی از پشت کلیسا بیرون اومد مگ هم به جلوی کلیسا رسید و راهشو سد کرد:

″همونجا وایسا! میخوام باهات حرف بزنم.″

″از سر راهم برو کنار!″

هالی سعی کرد از کنارش بگذره ولی مگ اجازه نداد و گفت:

″تو می دونستی من اینجام چون تعقیبم می کردی. درست مثل اسپنس!″

romangram.com | @romangram_com