#به_سادگی_پارت_152
- سلام آقای نیما ... فدرام ... من اومده بودم سر خاک پدرم متوجه نشدم تماس گرفتید ...کاری داشتید با من ؟ (شاید اگر نمیخواستم فاصله های بین خود و نیما را کم کنم نمگفتم کجا بودم ... اما خب قرار بود با هم دوست باشیم ..باید از یک جایی شروع میشد ... )
- نمیدونستم پدرتون فوت شدن ... خدا رحمتشون کنه ... راستش میخواستم بگم برای امروز وقت گرفتم برای مصاحبه گفته بودید بهتون خبر بدم ...
- خدا رفتگان شما رو هم بیامرزه... ااا... چه عالی ... خب چه ساعتی ؟
- ساعت 2
- اوکی...پس قرار ما میدون مادر ساعت 1:30
- باشه ممنون
- خواهش میکنم خدافظ
...
این نیمای آراسته در این لباسهای رسمی هیچ شباهتی به نیمای ژولیده ی مطب استاد نداشت ... این نیما میتوانست در خیابان توجه دختران را جلب کند... مهم تر از همه نگاهش بود که دیگر خالی نبود ... برق داشت ... شاید خوشحال بود از اینکه بعد از مدت می تواند مثل بقیه ی همجنسانش زندگی کند ... دنبال کار بگردد... لباس رسمی بپوشد برای مصاحبه ... استرس داشته باشد که استخدامش کنند... شاید هم تمام اینها احساساتی بود که من در ذهنم دوست داشتم نیما داشته باشد در این فاصله که میدان را دور میزدیم تا به هم برسیم ...
دستم را دراز کرده بودم : سلام ...
- سلام ...خوبید ؟ ...لطف کردید اومدید...
- قرار شد دیگه تعارف تیکه پاره نکنیم دیگه ... در ضمن یادتون باشه اگه مصاحبتون موفقیت آمیز بود شیرینی من فراموش نشه ...
لبخندی دوست داشتنی زده بود ... تا به حال لبخندش را ندیده بودم ... دلنشین بود ...
- من اگه مصاحبه ام هم قبول نشه به شما شیرینی میدم... الان برام مهم موفقیت نیست ... فقط میخوام یه زندگی عادی داشته باشم مثل بقیه آدما...
- پس بریم ببینیم چی میشه ...
منشی بامداد دختری خوش رو و جدی بود ... مینداستم امید به دیدن بامداد یا شنیدن صدایش ازاتاقش در انتهای آن راهروی پیچ در پیچ خیالی باطل بیش نیست ... به نیما گفته بودم همانجا منتظرش میمانم ... مصاحبه کاری بچه بازی نبود ..نیما هم بچه نبود که دنبالش راه بیفتم به اتاق بامداد ...
کاملا میشد قدمهای سستش را احساس کرد ... اگر میخواستم دوستش باشم باید واقعا وظایفم را خوب اجرا میکردم ...
- مستر نیما ... اصلا مهم نیست که چی میشه ...مهم اینه که ما مثل دو تا آدمه عادی اومدیم مصاحبه کاری... و ممکنه مثل آدم عادی هم جواب رد بشنویم ...
romangram.com | @romangram_com