#بازتاب_پارت_207
با محبت زمزمه کردم.
_ موهاتو به خاطر من زدی.
به شوخی شونه بالا انداخت.
_ شاهکار که نکردم، فرداش قرار بود اعزام شم باید از ته می تراشیدم.
_ اما واسه من این کارت ارزش داشت.
_ من همیشه دوستت داشتم پریسا.
سرشو پایین انداخت و نگاشو دزدید.
_ منتها از یه جایی جنس دوست داشتن هام عوض شد که بابتش همیشه خودمو مقصر می دونستم.
_ گاهی به شکوفه حسودیم می شد. من پای ثابت قرار های عاشقانه ای بودم که دروغ چرا، واقعا دلم می خواست من و تو اونو باهم شریک شیم.
لبمو با خجالت گاز گرفتم و سعی کردم نگاش نکنم.
_ دست خودم نبود، من خیلی زود بزرگ شدم.
_ وقتی شکوفه ازم برید، اون روزا که وسط جهنم این زندگی دست و پا می زدم و امروزم با دیروزم و فردام فرقی نداشت، یه دختر کوچولو بود که وقتی تو چشمام خیره می شد نگاهش نه با دلسوزی بود، نه با تنفر. یه غم بود که عجیب اونو با غم خودم یکی می دیدم. نفهمیدم چطور اون فرشته جادوم کرد، تا به خودم اومدم دیدم بدجوری دلبسته اش شدم اما اون دلبستگی و بعد ها عشقش شد عذاب وجدان، شد خفه خون گرفتن، شد درد بی درمون...
رهام کرد و با ناراحتی از جاش بلند شد و به سمت پنجره رفت.
_ هومن؟!
بالبخند غمگینی به طرفم برگشت و فقط نگام کرد.
_ نمی خوای بهم بگی چرا؟! این سکوت دوازده ساله بابت چیه؟ من لایق شنیدن حرف دلت نبودم؟
با درموندگی و استیصال سرتکان داد.
_ نمی تونستم بگم. نمی خواستم به خاطر حماقت من، آینده ی تو خراب شه. هشت سال ازت بزرگتر بودم و هنوز تو زندگیم به هیچ جا نرسیده بودم. تو درس خون بودی، دلت می خواست بری دانشگاه. اصلا عشق می کردم می دیدم اهل مطالعه ای و دوست داری بیشتر بدونی. نمی شد تو این اوضاع ذهنت رو با حرفام پریشون کنم.
تلخ خندیدم.
_ دیدی که ته اون تلاش ها به هیچ جا نرسید. بابابزرگ یهو زمین گیر شد و من از همه چی ناامید شدم.
- حتی اونموقع هم نتونستم بگم. از نظر من هنوزم لیاقت یکی بهتر از منو داشتی. باورکن سخت ترین تصمیمی که تو زندگیم گرفتم، اصرارت برای داشتن یه کار و معرفی و استخدامت تو کارخونه به دست من بود. بابتش الآنم عذاب وجدان دارم. حق تونبود اسیر همچین زندگی بشی. با خودم می گفتم دیر یا زود یه شخص مناسب سر راهش قرار می گیره و دختر کوچولوم بلاخره عاقبت به خیر می شه.
_ اما اون شخص مناسب هیچ وقت پیداش نشد ومنم بابت مشکلاتم تو اون کارخونه موندگار شدم.
romangram.com | @romangram_com