#بامداد_خمار_پارت_197

جونم برایت بگوید که من ناخوش شدم و یک کله افتادم. سرفه می کردم. از زور سرفه داشتم می مردم. خانم جانت هر -
:قدر دوا و درمان کردند افاقه نکرد. آخر سر خجسته جانم که الهی قربان قد و بالایش بروم، گفت
» .خانوم جان، این که نشد. دایه جانم دارد از دست می رود. خودم می برمش مریضخانه «
دست ما را گرفت. ما پا شدیم. قشورشو کردیم و رفتیم مریضخانه که نمی دانم کجا بود. یک دکتر، ننه نمی دانی، چه -
قدر آقا، چه قدر خوش قیافه. آدم حظ می کرد که نگاهش کند. دهان خجسته از تعجب باز ماند. تازه از فرنگ برگشته بود.
ولی تا .اول که مرا دید خجسته بیرون اتاق ایستاده بود. دوایم را داد و گفت مادرجان زود خوب می شوی، برو به سلامت
:چشمش به خجسته افتاد که پیچه را بالا زده بود – می دانی که خجسته درست و حسابی هم رو نمی گیرد – به من گفت
» ... خانم بنشینید یک بار دیگر درست معاینه تان کنم تا مطمئن شوم «
:من و دایه می خندیدیم. دایه ادامه داد
بعد نمی دانم چی گفت که خجسته به فرانسه از او سوال کرد. انگاری حال مرا پرسید بعد یک مدت با هم زبان خارجی -
.گفت هفته دیگر هم بیایید. گفتیم: چشم .حرؾ زدند. خلاصه آقای دکتر یک دل نه صد دل عاشق شد
:پرسیدم
خوب بعد؟ -
هیچ. هفته دیگر هم رفتیم. باز گفت: هفته بعد هم بیایید. باز هم رفتیم. آخر من به خجسته جان گفتم: ننه، خجسته جان، می -
من والله خوب شدم ولی بسکه این آقای دکتر بی خودی توی دهان من تب .دانی چیست؟ دیگر من نمی آیم. خودت تنها برو
:گیر چپانده همه دهانم زخم و زیلی شده. دفعه آخر دکتره بی مقدمه از خجسته پرسید
» اجازه می دهید خدمت پدرتان برسم؟ «
:خجسته گفت
» .باید از پدرم سوال کنم «
:توی راه گفتم: خجسته جان، مثل این که تو هم گلویت گیر کرده ها! گفت -
آره دایه جان. وقتی دیدمش، انگار فرشته آسمانی! ولی اگر آقا جانم بگویند نه، می گویم چشم. نمی خواهم دلشان را «
» .... دوباره بشکنم. مثل
.دایه زبانش را گزید
بگو دایه جان. مثل کی؟ مثل من؟ راست گفته. من ناراحت نمی شوم. حرؾ حساب که ناراحتی ندارد؟ -
آره مادر. گفت: یک درد دل بس است برای قبیله ای. خلاصه آقای دکتر آمد و حرؾ زدند. پدرت که از شوق این داماد -
انگار دوباره جوان شده است. پسره قاپ همه فامیل را دزدیده. اول می خواست جشن مختصری بگیرد. دست زنش را
بگیرد و ببرد خانه شان. می گفت من اهل تشریفات نیستم. آقا جانت گفتند هر طور میل شماست ولی آن وقت من آرزوی
دو عروسی به دلم می ماند! بعد مادرش از ولایت آمد تهران. بزرگ فامیلشان است. می گویند او بوده که همه جوان های

فامیل را روانه کرده بروند درس بخوانند. همه حرمتش را دارند. شیرزن است. روی حرفش کسی حرؾ نمی زند. بی

romangram.com | @romangram_com