رمان اشک شوکا

#اشک_شوکا_پارت_67


دختری که روز قبل به دادم رسیده بود. اون لحظه یادم اومد که دختر بابا قدرت هم اسمش ماجانه و چشمای

رنگی داره. از اون روزی که با خونواده ش واسه کار اومده بودن عمارت ندیده بودمش. واسه خودش

خانمی شده بود. نه از لباسای کهنه و کثیف خبری بود و نه از موهای بهم ریخته ی پتش...

در همین لحظه باجی از خونه کاهگی بیرون اومد و داد زد

ورپریده ی سر به هوا! هروقت فرستادم دنبال کاری خبری ازت نشد... عوض رقصیدن و چرخ زدن

برو آب بیار از چشمه. الان اربابو دوستاش بیدار میشن و صبحونه میخوان. دست بجنبون دختره ی

خیره!«

ماجان دست از چرخش ایستاد. سطل را از کنار دیوار خانه ی سرایداری برداشت و به سمت چشمه راه

افتاد. احساس عجیبی نسبت به این دختر در من شکل گرفته بود که نمیدونستم چیه...

از پنجره فاصله گرفتم و لنگان لنگان به مبل نزدیک شومینه رفتم. اونروز هوا ابری بود و کمی سرد.

چوبای داخل شومینه با حرارت کمی میسوختن و صدای جرق جرق ناشی از سوختنشون سکوت عذاب

آور عمارت رو تحمل پذیر میکرد. خودمو تو مبل های سلطتنی انگلیسی فرو کردم. چشمامو بستم و به

صدای سوختن چوبا گوش سپردم. نمیدونم چه مدت گذشت. تو خواب و بیداری بودم که احساس گرمای

مطلوبی وجودمو گرفت. بدون اینکه در صدد علتش بر بیام به خواب رفتم.

با صدای قهقهه ی بلند دوستام بیدار شدم. لحاف نازکی روم انداخته شده بود. آلفرد و دیوید پشت میز نشسته

بودن و صبحونه میخوردن. متوجه ماجان شدم که در حال چایی ریختن واسه اونا بود.

آلفرد روبروی من نشسته بود و زودتر از همه متوجه شد که من بیدارم. بلند گفت:

-»پاشو رفیق.لنگه ظهره... صبحونه ی به این خوشمزگی رو از دست میدی !«

متوجه چشمای کنجکاو ماجان شدم که میخکوب لبای آلفرد شده بود. کاملا میشد فهمید که چقدر مشتاقه

بفهمه آلفرد چی گفته.

از دسته ی صندلی گرفتم تا بلند شم ولی به خاطر فشاری که روی پام اومد آخ بلندی گفتم. دیوید هول کرد

و چاقو از دستش تو بشقاب افتاد. آلفرد متوجه شرایط شد و معترض گفت:

-»زهره ترکمون کردی نادر....«

ماجان قوری رو کنار گذاشت و به سمتم اومد:

-»مگه من مرده بودم آقا که صدام نزدید کمکتون کنم...«


romangram.com | @romangram_com