#اگر_چه_اجبار_بود_پارت_392
پوفی کشیدم و گفتم:
ـ باشه، کجا؟
ـ ساعت شیش عصر، بیا پارک... .
ـ چرا اون جا؟ این همه جا هست.
ـ اونجا تقریبا پارک خلوتیه! راویس تنها بیا. برای یه بارم شده بذار به هم اعتماد کنیم! به کسی نگو، باشه؟
ـ من مثل تو نیستم. باشه میام.
گوشی رو قطع کردم. نمی دونم کارم درسته یا نه، اما می خواستم برم و حرفاش رو بشنوم. کاغذی تا خورده رو اوپن دیدم. دست خط آروین بود.
« سلام عزیز دلم. صبحت بخیر خانومی! ناهار رو باید تنهایی بخوری. من یه کمی تو شرکت کار دارم. شب می بینمت. مواظب خودت باش. »
پوفی کشیدم. چه بهتر! آروینم نبود و دیگه مجبور نبودم قرارم رو با گلاره براش توضیح بدم. نیم ساعته میرم و میام و آروینم چیزی نمی فهمه! مطمئن بودم اگه بهش بگم گلاره بهم زنگ زده و خواسته منو ببینه، پلیس بازی درمیاره و محاله بذاره برم سر قرار! دلشوره داشتم. گلاره با من چی کار داشت؟!
فصل هجدهم
ـ نمی خوای بشینی؟
romangram.com | @romangram_com