رمان آینه ای در برابر آینه ات می گذارم

#آینه_ای_در_برابر_آینه_ات_می_گذارم_پارت_485


- سلام هانیه خانوم!

هانیه گفتن هاش هنوز مثل قدیم است! با الف ِ کشیده!

با لبخندی که نمی داند غیر از حسرت و نوستالژی و دلتنگی، چیزی هم ازش مانده یا نه، می گوید:

- سلام... رسیدن به خیر... قبول باشه.

طعم هول کردنهای هجده سالگی را زیر دندان ِ احساسش مزه می کند.

لبخند آرام امیرعلی باعث می شود حس کند شاید اشتباه گفته "قبول باشه".

- ممنونم... نمی دونم چطور تشکر کنم به خاطر اینکه این دو هفته پیش عزیز بودین.

مهربان، سرحال ولی به سختی همان چند پله را بالا می آید. نازنین و شکوه، دو طرفش می روند و کمکش می کنند.

- امیرعلی کجاست؟

نگاه امیرعلی هم به مهربان است.

- کار داشت... از صبح رفته دنبال کاراش.

مهربان می گوید: یه گرفتاری پیش اومده... ببین تو و رضا می تونین کمکی بکنین عزیز؟

امیرعلی، جای شکوه را می گیرد و به هانیه نگاه می کند.


romangram.com | @romangram_com