رمان آینه ای در برابر آینه ات می گذارم

#آینه_ای_در_برابر_آینه_ات_می_گذارم_پارت_459


لحظه ای مکث کرد. سید احمد، میان ِ پیش نماز مسجد و کبلایی صادق ایستاده بود. مصطفی، پای دیوار نشسته بود. سر روی زانوها گذاشته بود و انگار گریه می کرد.

با نگرانی راهش را کج کرد و به مسجد نزدیک شد.

در ِ خانه ی سید احمد باز بود. صدای گریه می آمد.

دوباره به مصطفی نگاه انداخت. آب دهانش را قورت داد و کنارش خم شد.

- مصطفی؟!

صورت ِ خیس و سرخ ِ او، وقتی سر بلند کرد، دلش را لرزاند.

- چیزی شده؟!

مصطفی با چانه ی لرزان، پلکهاش را روی هم فشرد. دو قطره اشکش پایین آمد. چند زن ِ چادری، با عجله از کنارشان گذشتند و وارد خانه شدند.

صدای دورگه ی مصطفی ، مثل چانه اش می لرزید.

- داداشم شهید شده.

نگاهش روی صورت او چرخید و گیج تکرار کرد: داداشت... شهید شده؟!

گریه ی مصطفی صدادار شد.

- الان خبرشو آوردن... داداش حسینم شهید شده...


romangram.com | @romangram_com