#آدم_میشوم_اگر_تو_حوای_من_باشی_پارت_818
_باشه!!
لبخند بی جونی زد و اروم از جاش بلند شد،همونطوری که چشماش خیره به من بود دونه دونه دکمه های پیراهن سفید رنگش رو باز
کرد و پرتش کرد تو بغلم،نگاهم به سینه ستبر و مردونه اش افتاد.با رفتن دستش سمت کمربند شلوارش نفسم تو سینه ام حبس شد و
پیراهنش رو که تو دستام بود فشردم.با دیدن گونه های ارغوانی رنگم اروم خندید و نزدیکم شد.گونمو نوازش کرد و خم شد و زیر گوشم
گفت:
_پیش من همیشه بی حیا باش جانان! اما در مقابل پسرای دیگه دلم نمیخواد لبخندتم کسی ببینه.
نمیدونستم این حرفارو از سر علاقه میزنه یا بدست اوردن دل شکسته ام!
*
~~~از نگاه حوا~~~
اروم چرخیدم و به چهره ازاد که غرق خواب بود زل زدم.بی صدا خندیدم و دستم رو روی ته ریش مردونه اش به حرکت در
اوردم...عشق عشقه...بعد از این همه سال زندگی،هنوز که هنوزه میبینمش همون شور و وجد حوای هجده ساله بهم دست میده!همونی که
این "آدم" تونست دوباره زندگی رو بهش بده!ازاد علاوه به دادن زندگی به من عشق داد.به دوست داشتن یاد داد،به من معنی آرامش و
امنیت رو فهموند.این مرد همه چیز منه! پدر بچه های منه..بچه هایی که باهم بزرگشون کردیم،با عشق بزرگشون کردیم!لبخندی از ته دل
رو لبم نقش بست.تکونی خورد و ساعدشو گذاشت رو پیشونیش،اهسته جوری که جلب توجه نکنم از اغوشش خارج شدم و ربدوشامبرمو
از پایین تخت برداشتم و پوشیدم حرکت پاهای برهنم رو سرامیک سرد خونه حس خوبی بهم القا میکرد.نمیدونم چرا بغض کرده بودم!
دستمو رو دیوار خونه کشیدم و جای به جای خونه رو متر کردم.نفس سنگینم رو رها کردم و با صدای پربغضی لب زدم:
_عاشق شدم
بزرگ شدم
ازدواج کردم
پستی و بلندی زندگی رو تجربه کردم
بچه دار شدم
بزرگشون کردم...
اما جات پیش من خیلی خالیه مامان!
romangram.com | @romangram_com