#آدم_میشوم_اگر_تو_حوای_من_باشی_پارت_796
این بغض لعنتی نمیدونم چی میگفت این وسط!مثل گردویی بزرگ چسبیده بود بیخ گلوم!تند تند پلک زدم و گفتم:
_من باید برم خونه وقت ندارم!لطفا درو باز کن.
با قرار گرفتن دستش دور بازوم و نگهداشتنم سمت خودش مثل برق گرفته ها خیره شدم بهش با جدیت زل زد تو چشمام سرشو اورد
نزدیکتر و گفت:
_به من نگاه کن.
خیره شدم تو چشماش.هیچ حسی بهش نداشتم! ولی از اینکه انقدر زود فراموشم کرده بود دلخور بودم!خیلی هم دلخور بودم!
*
نمیخواستم پیش سهیل بشینم و با نشستن کنارش تک تک لحظه هایی که باهاش داشتم رو به یاد بیارم!قطعا این کار خیانت بزرگی به
حساب میومد!..بازوم رو از زیر پنجه های مردونه اش خارج کردم و جدی گفتم:
_لطفا درو بازکن!
اونقدری جدی و مصمم جمله ام رو گفتم که چند لحظه ای خیره نگاهم کرد بعداز چند لحظه اهی کشید و قفل در رو باز کرد.مثل پرنده
ای که از قفس ازاد شده باشه دستگیره رو کشیدم و از ماشین پیاده شدم.فوری دستمو جلوی تاکسی ای تکون دادم و به محض توقفش بی
مکث نشستم.قلبم مثل گنجشک کوچیکی تند تند میزد.با رسیدن به خونه مستقیما حرکت کردم سمت اتاق مامان اینا.بین راه با دیدن مامان
تو بالکن تغییر مسیر دادم و دوییدم سمتش با دیدنم متعجب و نگران گفت:
_چیزی شده عزیزم؟!
دستمو گذاشتم رو قلبم و نفس عمیقی کشیدم.همزمان با اون یکی دست ازادم دعوتنامه نامزدی سهیل رو از کیفم خارج کردم و گرفتم
سمتش. ابرویی بالا انداخت و دعوتنامه رو از دستم گرفت.با دیدن متن دعوتنامه ابروهاش پرید بالا و گفت:
_داره ازدواج میکنه؟!
سری تکون دادم و گفتم:_بنظرشما باید برم؟!
دعوتنامه رو گذاشت تو دستم و گفت:
_صد در صد!
متعجب به مامان نگاه کردم باور نمیشد که قبول کنه!زیرلب گفتم:
_چرا باید برم؟
romangram.com | @romangram_com