#آدم_میشوم_اگر_تو_حوای_من_باشی_پارت_797
لبخندی زد و گفت:
_بخاطر اینکه نشون بدی هیچ حسی بهش نداری و خیلی راحت میتونی تو مراسمش شرکت کنی،مگه نه؟!
با دهانی باز به مامان خیره شدم تکونی به خودم دادم و گفتم:
_هوم...؟اره اره حق با توئه مامان!
نگاه دیگه ای به متن دعوتنامه انداخت و گفت:
_مراسم اخر هفته اس،ست لباس هم قرمز مشکیه،فکرکنم باید لباس بخری درسته؟
دستی به لبم کشیدم و گفتم:
_اره!
لبخند ارامش بخشی زد و گفت:
_من به دختر خودم ایمان دارم که خیلی راحت مراسمش شرکت میکنه و از همه بیشتر خوش میگذرونه مگه نه؟!
گونه ای رو بوسیدم و گفتم:
_مامان اگه تو نبودی من چیکار میکردم؟!
حلقه دستمو از دورش باز کرد و گفت:
_خب حالا نچسب بهم برو دوش بگیر عرق کردی!
با قهر رو ازش گرفتم و از بالکن خارج شدم اما لحظه اخر صدای خنده اش رو شنیدم خودمم خنده ام گرفته بود!با فکر به مراسم و لباس
خاصی که باید میپوشیدم خنده رو لبم ماسید و ماتم زده وارد اتاقم شدم انتخاب لباس واقعا سخت ترین کاره!
*
بالاخره اخر هفته با هر استرس و اضطرابی که بود فرا رسید!تا خود روز جشن درگیر انتخاب لباس و ارایشگاه و ... بودم!یه استرس
خاصی داشتم دلم میخواست برتر بودنم رو به رخ همه بکشم!بالاخره شب شد و ارایشگر دست از سرم برداشت.لباس مشکی بلندم رو به
هر زور و زحمتی که بود تنم کردم،کفشای پاشنه بلند قرمزم رو پوشیدم و از اینه نگاهی به خودم انداختم.اونقدری استرس داشتم که دستام
میلرزید!هیچوقت فکرشم نمیکردم بخوام برم نامزدی سهیل..!.!!اون پسر عاشق پیشه!!!پوزخندی زدم و گوشه لباسم رو با دست گرفتم.از
ماشین پیاده شدم و کیف دستیم رو تو دستم فشردم.با قدمایی کوتاه و عشوه فراوان حرکت کردم سمت عمارت سهیل!نگهبان خوب من رو
میشناخت!هرچی نباشه دوست سهیل بودم! جدا از اینکه دوست پسرم بود قبلش باهم دوست بودیم و روزهای زیادی با بچه ها تو خونشون
romangram.com | @romangram_com