رمان آدم میشوم اگر تو حوای من باشی

#آدم_میشوم_اگر_تو_حوای_من_باشی_پارت_790

ارومتر برمیداشتیم تا مامان اینا بهمون برسن.با رسیدن مامان و بابا بهمون چهار نفری حرکت کردیم سمت میز.با دیدنمون از جاشون بلند
شدن و گرم مشغول احوالپرسی شدیم.بدون اینکه توجهی به دست دراز شده بابک کنم نگاه ازش گرفتم و نشستم سرجام !با این حرکتم
سکوت بدی حکمفرما شد! اراد برای جبران این بی ادبیم با خنده دستشو گذاشت تو دست بابک و دوباره باهاش دست داد!ولی بابک بی
توجه به اراد مسخ شده و با عصبانیت خیره شده بود به من...پوزخندی زدم و به سمت مخالفش خیره شدم بابا سرفه ای مصلحتی کرد و
گفت:
_بفرمایین بشینین چرا سرپایین حالا؟!
با این حرف بابا تقریبا حواسا پرت شد و هرکس رو صندلی ای نشست خبری از ارمیا پسر ایمان و نسترن نبود!گارسونی نزدیک شد و
منو رو به دستمون سپرد هرکس مشغول انتخاب غذاش بود که صدای سلام مردونه ای باعث شد سر بلند کنم و به پسری که درست بالا
سرمن بود زل بزنم!
مشکی
مشکی
مشکی!
تنها توصیف من ازش رنگ مشکی بود!چشم و ابروی مشکی!
پیراهن مشکی!
شلوار پارچه ای مشکی!
موهای پرپرپشت و پرکلاغی مشکی!
*
نگاه از پسر رو به روم برداشتم و به بشقاب غذای پیش روم چشم دوختم.همهمه بلند شد و همه از جاشون بلند شدن و مشغول احوالپرسی
با ارمیا شدن..تکونی به خوردم دادم و تو جام نیم خیز شدم نگاهش برگشت سمت من،ابرویی بالا انداخت و گفت:
_تو باید جانان کوچولو باشی درسته؟!
با چشمایی گشاد شده نگاهش کردم نسترن ضربه ای بهش زد و گفت:
_اذیتش نکن ارمیا!
بدون اینکه نگاهشو ازم بگیره دستشو دراز کرد سمتم.اخمی رو صورتم نشوندم و با اکراه دستمو گذاشتم تو دستش.فشاری به دستم وارد

romangram.com | @romangram_com