#آدم_میشوم_اگر_تو_حوای_من_باشی_پارت_791
کرد و گفت:
_خوبی؟!
چقد خودمونی بود!بزور لبخندی زدم و گفتم:
_ممنون.
ابرویی بالا انداخت و با فشار کوچیکی دستامو ول کرد و نشست رو به روم.نگاه خیره بابک رو با ابروهایی بالا رفته رو منو ارمیا حس
میکردم.بی توجه بهشون نشستم سرجام و قاشقم رو بدست گرفتم.مامان مدام قربون صدقه ارمیا میرفت و ارمیا هم با لبخندی مردونه و
پرجذبه جوابش رو میداد.بزور قاشق غذایی دهنم گذاشتم اما اونقدری فکرم مشغول بود که هیچی از طعمش نفهمیدم!بعداز صرف ناهار
همگی به پیشنهاد ارمیا حرکت کردیم سمت محوطه بیرون رستوران.مثل اینکه زیاد اینجا میومد و قشنگ جای به جای این رستورانو مثل
کف دستش بلد بود!مامان و باران زیادی جیک تو جیک بودن و هرزگاهی با لبخندی عجیب غریب منو نگاه میکردن و چیزی میگفتن!از
این حرکاتشون کلافه شده بودم.بی حوصله رو تابی که تو فضای سبز رستوران قرار داشت نشستم و با پاهام کمی خودمو هول
دادم.مریضی و ویلچر نشستن مامان خیلی روم اثر گذاشته بود و دلم میخواست هرچه سریعتر از شر اون ویلچر لعنتی خلاص شه!با
احساس سبکی بیش از حد و بالا رفتن یهوییم جیغی کشیدم و زنجیر تاب رو به دست گرفتم.اراد پشتم بود و داشت تاب رو محکم هول
میداد.جیغی کشیدم و گفتم:
_بیشعور الان می افتم اراد.
بلند خندید و گفت:
_نخیر خانوم کوچولو نمیفتی نترس!
*
بعضی از مواقع اراد کارایی میکرد که به عقلش شک میکردم!احمق میدونه من از ارتفاع بشدت میترسم و حتی ممکنه تا مرز تشنج برم
اونوقت میاد همچین کار احمقانه ای میکنه!جیغ دیگه ای کشیدم و گفتم:
_اراد بیشعور نشو.
صدایی از روبه روم توجهم رو جلب کرد ارمیا با خنده رو به اراد گفت:
_نکن اراد جان فکر کنم میترسه!
هم میترسیدم هم میخواستم بخاطر این جمله ارمیا روشو کم کنم!میتونستم حدس بزنم که رنگ و روم حسابی پریده!اخمی رو به رو ارمیا
romangram.com | @romangram_com