#آدم_میشوم_اگر_تو_حوای_من_باشی_پارت_789
_واقعا؟!
همونطوری که عقب گرد میکرد گفت:
_اره،زودباش فقط جانان نمیخوام معطل شیما.
پوفی کشیدم و چشمی گفتم به احتمال زیاد هم ارمیا هست هم بابک!شایدم نباشن! نباشن که چه بهتر من راحت ترم اون بابک گور به
گوری رو که اصلا دلم نمیخواد نگاهم به قیافه نحسش بیفته!به ناچار از جام بلند شدم و حرکت کردم سمت اتاقم.اول از همه دوشی
سرسری گرفتم و بعد نشستم جلوی میز ارایش...باید خودمو برای رویارویی با هرادم جدیدی اماده میکردم!پس باید بهترین ارایش رو کنم
و بهترین لباسام رو بپوشم.بعداز حاضرشدنم و انتخاب لباسی که بیست دقیقه وقتمو گرفت هول هولکی از اتاق خارج شدم،بابا انگار کلافه
بود و داشت با مامان صحبت میکرد با دیدنم لبخندی مصلحتی زدن و اراد گفت:
_بالاخره خانوم اومد بریم دیگه!
بابا دستمو گرفت و گفت:
_خوشگل شدی دختربابا!
با ناز خندیدم و دستمو دور بازوش حلقه کردماراد دسته ویلچر مامان رو گرفت و باهم از خونه خارج شدیم،نمیدونستم چیشده اما بابا
کلافه بود امیدوارم اتفاق بدی نیفتاده باشه...
*
تمام طول مسیر تو فکر بودم و اصلا حواسم به صحبتایی که رد و بدل میشد جمع نمیشد.بابا هنوزم کلافه و تو فکر بود و مدام دست تو
موهاش میکشید.اراد هم که بهتره چیزی ازش نگم!این مدتی که اومده بودیم ایران اصلا اون اراد قبلی نبود.خیلی تو خودش بود و کمتر
تو جمع و صحبتای دسته جمعی شرکت میکرد.از این رو به اون رو شده بود!با توقف ماشین اهی کشیدم و پیاده شدم،خداکنه هرچه
سریعتر اوضاع جسمی مامان بهتر شه و دوباره بشه همون حوایی که چشماش از خوشبختی زیاد ستاره بارون بود.بابا ویلچر مامان رو
از صندوق عقب در اورد و کمکش کرد بشینه رو ویلچرش.نگاه ازشون گرفتم و بزور بغضمو قورت دادم دلم نمیخواست مامانمو
اینطوری ببینم...اراد اومد کنارم و پنجه هاشو میون پنجه هام قفل کرد منو به سمت جلو کشید و گفت:
_بیا بریم کوچولو غصه نخور!
چشم غره ای به سمتش رفتم و دوشادوش هم وارد رستوران شدیم.به نگهبان جلوی در اسممونو گفتیم ، هدایتمون کرد سمت میزی که تو
راس رستوران قرار داشت.نگاهم به نسترن و باران افتاد که کنار هم نشسته بودن...ظاهرا همع اومده بودن و منتظر ما بودن!قدمامونو
romangram.com | @romangram_com