رمان آدم میشوم اگر تو حوای من باشی

#آدم_میشوم_اگر_تو_حوای_من_باشی_پارت_768

_اره مگه تو نگفتی ما یه اتحادیم که هیچ احدی نمیتونه ازهم جدامون کنه؟پس شکایت کردن من ازعماد هم فکرنکنم دردی رو دوا کنه
من دارم گذشته رو فراموش میکنم بخاطر ایندمون...پس صد در صد وجود منحوس و رقت برانگیز عماد نمیتونه به زندگی و ارامش ما
اسیبی برسونه، عماد از دست رفته و هیچ خطری برای ما نداره من دلم براش میسوزه! اونقدری اتیش انتقامش شعله ور بود که خودش
تو اتیشی که درست کرده بود سوخت!
لبخند رضایت بخشی که رو لب های ازاد بود منو به حرفام مطمئن تر میکرد پیشونیش رو به پیشونیم چسبوند و با مهربونی گفت:
_خیلی خوشحالم که به این نتیجه رسیدی حوا.
لبخندی به روش زدم و محکم چونه اش رو بوسیدم همین بوسه شروعی بود برای یه عشق بازی پرارامش دیگه....
*
~~~~ازنگاه جانان~~~~
چند روزی از مرخص شدن مامان میگذشت و مامان روز به روز گوشه گیر تر و منزوی تر میشد.دلم برای بابا میسوخت،خودشو به اب
و اتیش میزد تا یه لبخند بتونه رو لبای مامان بیاره اما دریغ از یه لبخند!کم کم دیگه داشتم از دست مامان حرصم میگرفت!اما از یه طرف
هم وقتی خودمو میذاشتم جای مامان بهش حق میدادم انقدر واکنش شدیدی نشون بده!بی حوصله از اینهمه فکر کردن و به هدف نرسیدن
از جام بلند شدم و حرکت کردم سمت اتاق مامان شاید بتونم باهاش صحبت کنم و کمی از این حال و هوا درش بیارم!تقه ای به در اتاق
زدم و وارد شدم رو تخت نشسته بود و کتابی تو دستش بود عینک مطالعه هم رو چشماش بود،الحق که هنوزم جذاب و لوند بود به بابا
حق میدادم که تا این حد عاشقش باشه و با این رفتارای دمدمی مزاج مامان خم به ابرو نیاره!گوشه تخت نشستم و پر انرژی گفتم:
_چطوری مامان خانوم؟!
سرشو بلند کرد و از بالای عینکش نگاهی بهم انداخت لبخند بی روحی زد و گفت:
_مثل همیشه!
چهار زانو نشستم و گفتم:
_مامان اگه بگم یه کاری کردم دعوام نمیکنی؟!
سوالی نگاهم کرد و گفت:_قول نمیدم!
اروم خندیدم و گفتم:
_خب راستش...موقعی که شما بیمارستان بودی من رفتم سر وقت دفترخاطراتت!

romangram.com | @romangram_com