رمان آدم میشوم اگر تو حوای من باشی

#آدم_میشوم_اگر_تو_حوای_من_باشی_پارت_769

نگاهش خونسرد و بی روح بود!انگار نه انگار که من همچین کار اشتباهی کردم!لبخندی زد و گفت:
_اتفاقا کار خوبی کردی...دیگه وقتش بود که از گذشته من با خبر باشی چون دلم نمیخواست که اشتباه مادرم رو تکرار کنم.
با ذوق بوسه ای رو دستاش کاشتم و گفتم:
_وای عاشقتم مامان.
اروم خندید و گفت:
_کجاهاش گیر کردی؟حتما یچیزایی برات مبهم بوده.
لبمو گاز گرفتم و گفتم:
_اره دقیقا،بیشترجاها برام مبهم بوده...راستش مامان اصلا فکر نمیکردم که همچین گذشته پر پیچ و خمی داشته باشی...خیلی سختی
کشیدی مامان.
لبخندی بوی بغض میداد اهی کشید و گفت:
_هیچ چیز از هیچ کس بعید نیست. امیدوارم با خوندن اون دفتر طرز فکرت عوض شده باشه و با دید بهتری تصمیم بگیری.
با این حرفش قیافه سهیل جلوی چشمام نقش بست عذاب وجدان داشتم!همونطوری که با دستام بازی میکردم گفتم:
_مامان راستش میخوام یچیزی بهت بگم.
کتابشو کامل بست و گفت:
_چی؟بگو.
با من من گفتم:
_تو دوستای من یادته درسته؟دوستای دوران دبیرستانم.
سری تکون داد و گفت:
_اره خب یادمه.
عرق سردی رو بدنم نشسته بود...با صدای ارومی گفتم:
_چند ماه پیش سهیل که واسه ایرانم هست بهم پیشنهاد داد...راستش!.. راستش من علاقه ای بهش نداشتم اما خب ازش بدمم نمیومد
بخاطر همین قبول کردم که یمدت باهم باشیم و وقت بگذرونیم!اما راجب احساسات سهیل اشتباه فکر میکردم اون خیلی بهم وابسته شده
بود و بخاطر من به ایران نرفت تا شرکت پدرش رو اداره کنه اما حالا ازش خسته شدم و بهم زدم ولی...!

romangram.com | @romangram_com