رمان آدم میشوم اگر تو حوای من باشی

#آدم_میشوم_اگر_تو_حوای_من_باشی_پارت_767

*
با باز شدن در نگاه بارونیم چرخید سمت در ازاد نگران نزدیکم شد و گفت:
_حوا.!.!
با دیدنش هق هقم شدید تر شد و با گریه گفتم:
_ازاد...!
با چند قدم فاصله بین خودم و خودش رو پر کرد و عمیق به اغوشم کشید سرمو به سینش چسبوندم و اجازه دادم اشکام راهشون رو به
صورتم باز کنن دستش نوازش وار نشست رو موهامو گفت:_چیشده حوا؟
سفت تر بغلش کردم و با بغض و چونه ای لرزون گفتم:
_یاد گذشته افتادم یاد وقتی که چه ناحق حقم رو خوردن ازاد یاد عذابایی که کشیدم افتادم نمیتونی درکم کنی حتی با فکر کردن به اون
روزای نحس چقدر بهم ریختم!
بوسه ای روموهام کاشت و با صدای ناراحتی گفت:
_میفهممت...میدونم خیلی سختی کشیدی که به اینجا رسیدی اما حوا اینو فراموشت نشه که اون روزا تموم شده، فکر کردن به اون روزا
دردی رو دوا نمیکنه فقط دردی رو دردای دیگت میاره...منو تو الان باهمیم،من تو اراد و جانان...منو تو بچه هامون...بچه هایی که
ثمره عشقمونن ما باهمیم و هیچ احدی نمیتونه این اتحاد و عشق مارو درهم بشکنه.
با شنیدن حرفاش ارومتر شدم و دیگه خبری از اون هق هق نفس گیر نبود چیزی نگفتم و فقط به صدای قلبش گوش سپردم کنار گوشم
لب زد:
_بالاخره نظرت چیه؟از عماد شکایت داری؟
پلکامو بهم فشردم و ناگهانی گفتم:
_نه!
این "نه" گفتنم برای خودمم شوک برانگیز بود!من چطوری تونستم بگم نه! من نگفتم انگار یه نیرویی وادارم کرد که بگم نه!متعجب
گفت:
_مطمئنی؟
کمی از اغوشش جدا شدم و به چشمای به رنگ شبش زل زدم...با صدای دورگه ای که بر اثر گریم به وجود اومده بود گفتم:

romangram.com | @romangram_com