رمان روژان، قربانی یک رسم

#روژان،_قربانی_یک_رسم_پارت_87

- چشم دایه ، بهش میگفتید اگه کاری داشت بهم بگه

نمی تونستم دایه رو دل نگران راهی کنم ، خوب فقط اگه مشکلی پیش اومد می تونه بهم بگه دیگه . دسته شکسته وبال گردنه .

- زنده باشی الهی ، مواظب هم باشید تا من برگردم

- برید به سلامت ، نگرانم نباشید





به ساعت روی میز نگاه میکنم 5/5 بود و از ظهر یه سره داشتم کار میکردم و پرونده ها رو زیر و رو میکردم .

نمی دونستم به بهار بگم دایه رفته یا نه . اگه می گفت بازم شروع میکرد به بهانه گرفتن ، تو این مدت بعد از اون قضیه که یه کاره رفته بود خونه تا روژان و ببینه باهاش اتمام حجت کرده بودم که دیگه کاری به کار روژان نداشته باشه . تا الانم دیگه راجع بهش حرف نزده بودیم نمی دونم بعد از اینکه بشنوه دایه رفته بازم ساکت میمونه یا نه .

پس بیخیال گفتنش می شم اونم که فعلا تهران نیست تا پیگیر بشه . چند روزی هست که با دوستاش رفتن کیش ایشالله تا اون موقع هم دایه برگرده و اوقاتمو بهار زهر نکنه .

اسرار داشت که منم باهاشون برم ولی چند روزی بود که توی کار یکم به مشکل برخورده بودیم و فعلا باید همه ی هواسمو به اون موضوع جلب میکردم .از یه طرفم نبود دایه و تنها مونده دختره . نمی تونستم تو این شهر تنهاش بزارم و برم . به دایه قول داده بود که حدالامکان شبا زود برم خونه تا تنها نباشه . هر چند نمی دیدمش اما همین که متوجه بشه خونه هستم کافی بود .

دو روزی میشه که دایه رفته و فعلا که همه چیز در امن و امان ، تا الان با اون دختره روبرو نشده بود البته هیچ علاقه ای هم نداشتم که باهاش روبرو بشم ، کاش زودتر دایه برگرده .

چیزی تغییر نکرده بود ، صبح ها که از خواب بیدار می شدم آماده می شدم و می رفتم شرکت البته اینم بگم که میز صبحانه آماده بود . حالا خداروشکر عقلش میرسید یه صبحونه آماده کنه .

کارای شرکت رو روال افتاده بود و از بابت شرکت خیالم راحت بود . هر چند با حضور رهام و حمایتش ناراحتی نداشتم .

تو این چند روزی که بهار نبود بیشتر با دوستام می رفتم بیرون . امشب با آرمان قرار بود شام بریم بیرون که البته آرمان هم یه مهمون ویژه داشت .

داشتم رانندگی میکردم که صدای گوشیم بلند شد .


romangram.com | @romangram_com