رمان موژان من

#موژان_من_پارت_476

- به خاطر تنبلي نيست باور كن . چيز ديگه اي وادارم ميكنه خونه بمونم .

دستم و از توي دستش بيرون كشيدم و با خنده گفتم :

- زود بيا گشنمه .

لبخندي زد و گفت :

- من حاضر خانوم . تيپم چطوره ؟

نگاهش بهش كردم توي كت و شلوار نوك مداديش فوق العاده شده بود . ولي بي تفاوت گفتم :

- اي بدك نشدي ولي هر كي ببينتمون ميتونه تشخيص بده كه كي سر تره .

با انگشتش آروم روي بينيم زد و گفت :

- بيا بريم شيطون كوچولو .

اولين بار بود كه اينجوري صدام ميكرد لبخندم عميق تر شد . دستم و دور بازوش حلقه كردم و با هم از خونه بيرون رفتيم .


توي ماشين غرق فكر بودم . صبح توي چه فكري بودم و الان چه فكري ! حالا بدون هيچ استرس و نگراني كنار رادمهر نشسته بودم . اصلا ديگه به احسان فكر نميكردم . ولي شايد يه جورايي بايد ممنون احسان ميبودم ! احساسي كه اون زمان بهش داشتم باعث شده بود شناخت خوبي نسبت به رادمهر پيدا كنم و حتي عاشقش بشم . شايد اگه همينجوري با هم ازدواج ميكرديم اين احساسي كه الان داشتم و پيدا نميكردم .


romangram.com | @romangram_com