رمان موژان من

#موژان_من_پارت_445


هر كلمه اي كه ميگفتم بدتر گريم شدت ميگرفت دوباره گفتم :

- دلم براتون تنگ شده . چرا رفتين ؟

پاهام سست شد نشستم و مشت گره شدم و روي زمين ميكوبيدم :

- چرا رفتين ؟ ميدونين چقدر تنهام ؟ ميدونين چه آشوبي تو زندگيم افتاده ؟ تورو خدا دستم و بگيرين . مگه جز شماها من كي و داشتم ؟ چرا انقدر خودخواه بودين و تنها رفتين ؟ بايد منم با خودتون ميبردين . به خدا خسته شدم . هيچ كس و ديگه ندارم . خسته ي خستم .

هق هق گريه ديگه نذاشت حرفي بزنم . نيم ساعتي توي همون حال بودم و گريه ميكردم با زنگ موبايلم به خودم اومدم . از توي جيبم در آوردمش و نگاهي به صفحش انداختم سوگند بود . اشكام و پاك كردم و جواب دادم :

- بله ؟

- سلام مُوژان .

- سلام

- خوبي ؟ چرا صدات گرفته ؟

نميخواستم بفهمه كه گريه كردم الكي گفتم :

- خواب بودم تازه بيدار شدم .


romangram.com | @romangram_com