رمان موژان من

#موژان_من_پارت_206


دستم و از دور نشونش دادم و گفتم :

- باز نيشگونت ميگيرما .

- منم وايميستم حتما نگات ميكنم .

- رادمهر بدو گشنمه .

- همين الان صبحانه ي مفصل خوردي انقدر شكمو نباش . دختراي هم سن تو الان تو فكر رژيمن همش .

اخم كردم و گفتم :

- من لاغرم احتياج به رژيم ندارم .

- به جاي اينكه وايسي غر بزني برو ميز و بچين .

با غر غر ميز و چيدم . سعي ميكردم خودم و خوشحال نشون بدم تا از حالم بويي نبره . ولي نگاهاي مشكوكش و روي خودم و حس ميكردم . ازش ممنون بودم كه ديگه سوالي ازم نپرسيد .

ناهار و توي سكوت خورديم و هر كس به اتاق خودش رفت . حس بدي داشتم . عذاب وجدان بدي همه ي وجودم و گرفته بود احسان تقصيري نداشت ولي ازش بدم اومده بود . اون نگاهاش اون حرفاش داشتم ديوونه ميشدم .

كاش رادمهر اين حرفارو زودتر بهم ميگفت شايد چشمام باز ميشد . ولي مگه صد بار همينارو سوگند بهم نگفته بود ؟ خدايا فقط 1 بار ديگه بهم فرصت بده تا همه چي رو درست كنم فقط 1 بار .


romangram.com | @romangram_com