#لحظه_های_عاشقی
#لحظه_های_عاشقی_پارت_112
بغضم گرفته بود ... منو از كلاسش بيرون كرد ! ولي آخه من كه ... كيفم و برداشتم و خواستم از در خارج بشم كه پونه گفت : « ببخشيد استاد ! همه ي بچه هاي كلاس مي دونند كه خانم رادمنش توي اين درس بهترينن و بالاترين نمرات و توي اين درس دارند ... با هيچ يك از استاد ها هم مشكلي نداشتند ! حتما مشكلي براشون پيش اومده كه نتونستن پاسخ سوالا رو بدند ! »
كاشفي يه نگاه به من و يه نگاه به بقيه دانشجو ها مي كنه و مي گه : « بقيه هم همين نظر و دارند ؟ » دخترا كه انگار از اين حرف پونه ترسشون ريخته شروع مي كنن به طرفداري از من .
- شيرين : بله استاد ... اون بهترينه توي اين درس ! سخت ترين سوالا رو هم مي تونه جواب بده !
- آزيتا : شاگرد اول كلاس استاد اميني رادمنشه ...
توي كلاس همهمه مي شه ...
- كاشفي : ساكت ...
همه ساكت مي شن و كاشفي ادامه مي ده :
- كاشفي : بسيار خب ... خيلياتون توي سوال 5 مونده بوديد ... خانم رادمنش ، من از شما انتظار ندارم سخت ترين سوالا رو برام حل كنيد ... همين سوال 5 و جواب بديد ! ( و ماژيك و به سمتم مي گيره )
يه نگاه به پونه مي كنم . توي چشماش خواهش و ميشه خوند . نگاهمو به برگه ي سفيدم مي اندازم .
« سوال پنجم : حتي اگه صبر كردي و برگشت ، اونكه حسش بهت تغييري نمي كنه ، مي خواي چي كار كني وقتي مي دوني بهش نمي رسي ؟ »
اين همون سوال بي جوابه ... در ماژيك و باز مي كنم و شروع مي كنم به نوشتن ... نمي دونم چي كار كنم ... علي ... من ... خدايا ، كمكم كن ... مي نويسم و مي نويسم . صداي پچ پچ بچه ها رو از پشت سرم مي شنوم ... چي كار كنم ؟ نمي تونم ... من آدم صبوري نيستم ! بهش مي گم ... !
كارم تموم شده ... يه قدم از تخته فاصله مي گيرم و نگاهي سر تا سري به جواب روي تخته مي اندازم ... درسته ! همين كار و مي كنم . بايد به علي قبل از اينكه بره حسم و بگم ... همون كاري كه قبلا بايد مي كردم و نكردم . بالاخره تكليف دلم بايد مشخص بشه ...
يه قطره اشك سمج توي چشمام جمع شده ... سرم و بلند مي كنم و به كاشفي نگاه مي كنم كه با يه اخم و نگاهي پر از تعجب به تخته خيره شده ! برام مهم نيست ... هيچي مهم نيست ... قطره اشك بالاخره خودش و از توي چشمم سُر مي ده و پايين مي اندازه ... كيفم و بر مي دارم .
- من : ببخشيد استاد ، من اصلا حالم خوب نيست ... با اجازه !
و از كلاس خارج مي شم ... بالاخره فهميدم بايد چي كار كنم ...
وارد حياط دانشگاه مي شم . با سرعت قدم مي زنم .
- پونه : راحله ... راحله صبر كن !
برمي گردم ، پونه داشت به سمتم مي دويد ...
- من : تو اينجا چي كار ميكني ؟ مگه نبايد سر كلاس باشي ؟
romangram.com | @romangraam