#خیانتکار_عاشق_پارت_285
نگاهی به زخم کردم که علی رغم دارویی که روش ریخته بودم، خونریزی می کرد.
دستام و مشت کردم و نگاهی به چاقو و فندک انداختم.
بیشتر از این تردید نکردم و فندک و زیره چاقو گرفتم...
***
روپوشم رو درآوردم و روی بالا تنه ی برهنش انداختم، دستم که ازش فاصله گرفت، دوباره به سمت خودش کشید، تلاشی برای آزاد کردن دستم نکردم.
خیره به چشم هام که از شدت گریه سرد و بی روح شده بودن، گفت
_عصبانی ای؟
با این حرفش داغ دلم تازه شد و با اخم صدای جیغ مانندی داد زدم
_تو که زنده بودی، چرا جوابمو نمی دادی؟ مریضه، روانی، ترسیدم.!
دستم و با فشار از حصار دست سالمش آزاد کردم و به درخت پشت سرم تکیه دادم.
از شدت عصبانیت نفس نفس می زدم...
از دیدن واکنشم با درد خندید و با صدای گرفته ای گفت
_عجب چیزایی ازت شنیدم، باز هم داری بگی؟
با بی حالی انگشتم و به سمتش گرفتم و تهدید آمیز گفتم
_یه کاری نکن کاره ناتموم عزرائیل و خودم تموم کنم.
لبخندی به حالتم زد و خیره بهم موند، چشم ازش گرفتم و دستام و توی هم فشار دادم.
از نگاهش معذب شده بودم و از فکری که توی سرش می گذشت احساس خفگی می کردم، حالم بدتر از وقتی بود که فکر می کردم مرده.!
آب دهنم و قورت دادم
_پس چرا کسی سراغمون نمیاد؟
با همون لحن همیشگی اما با صدای تحلیل رفته ای گفت
_منو نفله کردن، تو به خودت می پیچی؟!
اخم کردم و گفتم:
_خب منم نگرانه جنابعالیم؛ ممکنه زخمات عفونت کنن و دوباره خونریزی کنی، من بدون وسیله ی به درد بخور و با هزار بدبختی گلوله رو درآوردم و زخمتو بستم.
از این که بحث و همینطور جو سنگین بینمون رو عوض کرده بودم، خوشحال بودم.
نگاهی به ساعت مچیم انداخت که ساعت هشت صبح رو نشون می داد، حتی یک ثانیه هم پلک رو هم نذاشته بودم چه برسه به استراحت
romangram.com | @romangram_com