رمان چشم هایی به رنگ عسل

#چشم_هایی_به_رنگ_عسل_پارت_258



- شاخه رو بگیر تا بگم



دستش را رها نکردم و تقریبا فریاد زدم:



- تا نگی نمی گیرم!چه قصدی داری دیوونه؟



- ای بابا تو این شاخه رو بگیر تا بگم!



از فریادش ترسیدم و شاخه را گرفتم .به این ترتیب در کنار هم قرار گرفتیم. تازه فرصتی یافتم تا با دقت نگاهش کنم؛ او هم چند جای صورتش خراش برداشته بود .قسمتهایی از لباسش هم بر اثر ساییدگی، کمی پاره شده بود .دست آزادش را به شاخه گرفت و دست مصدومش را از آن جدا کرد. با دیدن زخم عمیق دستش،باران اشکهایم سرازیر شد .چقدر صبور بود که هیچ عکس العملی نشان نمی داد! زیر دست او قسمتی از درخت تازه روییده بود و کمی تیز و بر آمده بنظر می رسید. از بخت بد دست او درست همان ناحیه را هدف گرفت .نالیدم:



- حالا باید چکار کنیم؟ تا کی صبر کنیم؟..........معجزه که نمی شه! وای فرزاد ما حتما اینجا می میریم!

نگاهی به چهره اشک آلودم انداخت و ابرو درهم کشید:



- اول تو گریه نکن تا من یه پیشنهاد بدم. آخی، خدا منو نبخشه! صورتت زخمی شده؟ جایی از بدنت هم درد می کنه؟



- آره، ولی اصلا مهم نیست.......پیشنهادت چیه؟



- از اونجایی که این درخت تحمل وزن هر دوی ما رو نداره ، من داوطلبانه خودم رو می اندازم پایین! تو هم محکم این شاخه رو بگیر .بالاخره بعد از یه مدت که متوجه غیبتت بشن، می گردن دنبالت و پیدات می کنن!چطوره؟ موافقی؟



دندانهایم را روی هم فشردم و با خشم غریدم:


romangram.com | @romangram_com