رمان بغض محیا

#بغض_محیا_پارت_579

نفسم بالا نمی آمد...

بدجوري دلم شکست خودم صدایش را شنیدم...

- منظورتون نمیفهمم...

- خوبه همینجوري با فعل جمع باهام حرف بزن...

جا خورده نگاهش کردم...

کمی حرص در صدایش بود...

- این طوري نگاه نکن...

مگر چشمانش بسته نبود؟!...

نگاه مرا از کجا میدید؟!...

از جا بلند شدم و اینبار جلویم را نگرفت...

همانطور که با پتو سعی میکردم خودم را بپوشانم خودم را به لباس هایم رساندم...

هیچ حرکتی نداد به خودش حتی پلکش هم تکان نخورد...

احساس کردم ثانیه اي دیگر اگر بمانم سیل اشک هایم غرورم را بیش از این خورد میکند...

سریع لباس هایم را پوشیدم و از در بیرون رفتم...

و اشکم فرو ریخت، چه رویایی بود با هم بودنمان واقعا...

با قدم هاي سست به سمت اتاقم رفتم و خودم را به خواب سپردم...

اما چه خوابی که هر دقیقه از خواب می پریدم از شدت استرس...

روز قبل از عروسی دیگر خانه ام چیده شده بود...

و عمه و مادر مرا بردند تا به قول خودشان ببینم خانه ام را...

خانه اي که قرار بود آشیانه ي خوشبختی من و او باشد،اما با این رفتارهایش...

نمی دانم...

به خانه نگاه کردم قشنگ شده بود...

دکوراسیون سرمه اي رنگ پذیرایی جلوه زیبایی داده بود به خانه...

یکی یکی اتاق ها را هم نگاه کردم...

هر سه اتاق را هم قشنگ چیده بودند...

با دیدن اتاق خوابمان نمیدونم چرا اشکم جاري شد...

و چه خوب که مادر و عمه اشک هاي سیل آسایم را به حساب شوق گذاشتند...


romangram.com | @romangram_com