#بغض_محیا_پارت_570
داخل ماشین صداي بنان که از دستگاه پخش میشد دلم را آرام میکرد...
جلوي دانشگاه نگه داشت،سري تکان دادم...
و خداحافظی کردم با لبخند...
اما لبخندم جمع شد با چیزي که روبه رویم میدیدم...
امیرعباس اینجا چه میکرد؟!...
دلم لرزید با دیدن اخمی که روي صورتش بود...
استاد هم ندید امیرعباس را و رفت...
و من ماندم با یک کوه ترس و غم...
تیز نگاهم کرد و سوار ماشین شد...
قدم تند کردم و قبل از اینکه راه بیفتد سوار ماشین شدم...
و نالیدم...
امیرعباس نگاه بدي انداخت...
- به خدا اونجوري که تو فکر میکنی نی...
حرفم نیمه ماند با دستی که بلند کرد تا روي صورتم فرود آورد...
جیغ کوتاهی کشیدم و جلوي صورتم را گرفتم...
دستش را مشت کردو پایین آورد...
- برو پایین تا اینجا یه بلایی سر خودم و تو نیاوردم...
عربده زد...
- برو پایین تا نکشتمت...
از جا پریدم و سریع از ماشین پیاده شدم...
و چشمم راه گرفت به مسیر رفتنش...
نه نمیتوانستم همینطور رها کنم زندگی اي را...
که با دنیا دنیا خون دل خوردن توانستم بدست بیاورم...
نگاهی به دستانم کردم که عجیب میلرزید...
لب فشردم و قدم تند کردم ...
حتی لحظه اي فکر نکردم به اینکه...
امیرعباس در اوج عصبانیت بود و ممکن است هر کاري انجام دهد...
romangram.com | @romangram_com