رمان ز مثل زندگی

#ز_مثل_زندگی_پارت_245


ـ من ...من فكر كردم شايد اون دختر مينا هست ، يا ...يا حتي گفتم شايد تاليا باشه ...

دامون لبخندي زد و گفت :

ـ حس واقعي تو بگو ، حالا خوشحالي كه شخص مورد نظرم تويي ؟

آهو سرشو پايين انداخت و گفت :

ـ چي بگم ؟ باورم نميشه ، گيج شدم . فكر مي كنم داري شوخي مي كني .

ـ همه حرفام جدي بود . فقط ميمونه نظر نهايي تو كه خيلي برام مهمه .

لحظه اي ذهن آهو به سمت فرزين پر كشيد . او روز قبل با يه پرواز از او دور شده بود براي هميشه . رفته بود پيش پدرش در هلند . ديگه نبود كه بهش فكر كنه . و حالا دامون رو به روش بود و ازش مي خواست كه درباره ي ازدواجشون فكر كنه . باورش نمي شد خلاء زندگيش به اين زودي دوباره پر شه . به دامون نگاه كرد كه منتظر بهش چشم دوخته بود . لبخند كمرنگي زد كه دامون گفت :

ـ هووممممم؟

آهو شونه بالا انداخت و گفت : نمي دونم ...يعني نمي تونم چيزي بگم .

ـ چرا آخه ؟ دلت مياد منو منتظر بگذاري ؟ ديگه فكر كردن نداره كه .

آهو به دست هاش كه تو دست هاي دامون گرم شده بود نگاه كرد و گفت :

ـ آخه ...آخه چرا مي خواي با من ...

ـ واااي آهو يعني دليلش رو نمي دوني ؟

از خودش پرسيد "يعني دامون به من احساسي داره ؟ دوست داشت خودش زبوني بيان ميكرد تا باورش مي شد ."

به دامون چشم دوخت . دامون لبخندي زد و گفت :

ـ چيه ؟ بگو .

آهو روش نشد كه بپرسه دوستش داره ؟ با خودش مي گفت اگر احساسي بهش نداشت كه اين پيشنهاد رو نمي داد اما از طرفي آروم نمي شد و دوست داشت خود دامون بيان كنه .

ـ تو ...تو از كي نسبت به من ...

سكوت كرد و منتظر شد دامون جواب سوال نيمه كارشو بده . دامون لبخندي زد و گفت :

ـ راستش موقع خاصي نمي تونم مشخص كنم . خب هميشه ازت خوشم ميومده ، حتي وقتي بچه بودي ...

بعد با يادآوري چهره آهو در بچگي اش لبخند پررنگي زد . آهو با تعجب گفت :


romangram.com | @romangram_com