رمان تا آسمان

#تا_آسمان_پارت_783

دستهایش را باز کرد و عطر باران را نفس کشید׃محمد توام منو یاد میکنی?وقتایی که اینجوری بارون میباره... توام به من فکر میکنی?نگو که نه.... نگو نه که باورم نمیشه....

״به تو فکر میکنم

و کوچه هایی که با هم قدم نزده ایم...״

اشک داشت کورش میکرد . گریه داشت راه نفسش را میبرید.

_بدم میاد... دیگه از بارونم بدم میاد... اصلا از هر چی که تو رو یادم بیاره بدم میاد..... میبینی ?باورت میشه که این منم...?

خندید׃خودمم باور نمیکنم... رفتن تو خیلی چیزا رو عوض کرد... منو بیشتر از همه.

سرش را گذاشت روی سینه ی ״محمد״ و مشتش را گرفت مقابل دهان و آرام آرام بازش کرد.

میان عکس سه در چهار مچاله شده نگاهش را پیدا کرد׃هیچ دریایی مثل چشمای تو برای غرق شدن بزرگ نبود.....

پلکهایش را روی هم گذاشت و زمزمه کرد׃دلم میخواد هزار سال بخوابم..... وقتی چشمامو باز کنم که تو اومده باشی...

مشتش را گذاشت روی قلبش وخندید׃میدونی عزیزم?تو مثل یه معجزه بودی..... غیرمنتظره و ناب... همیشه یه قدم از من پیش بودی.... تو دوست داشتن... توی بخشیدن....تو خوب بودن... تو زندگی کردن... حتی تو مرگ.....

لبهایش را گذاشت روی خطوط خیس واسمش را بوسید׃منو ببخش محمد... ببخش.

سرش را بلند کرد و مشتش را کشید روی صورتش.آرام گرفته بود واحساس سبکبالی میکرد....آنقدر سبک که گویی پاهایش قصد کنده شدن از زمین را داشت.... .


romangram.com | @romangram_com