#تا_آسمان_پارت_778
زخم نمیزنی به من که مبتلا ترم کنی״
توی خواب بودانگار.. ..گیج....کرخت افسون چشمهای او.... سست مخدر جاری نفسهایش که فضای گرم این اتاقک کوچک را انباشته بود...
پلک زد و مردمکهای به دوبینی افتاده اش با وقفه ای طولانی تمرکز گرفت.لبهایش برای صدازدن اسم او تکان خورد اما هیچ واژه ای میل بالا آمدن نداشت. قسم خورده بود... قول داده بود.باور میکرد.. باور کرده بود.
نفس کشید.... عمیق.. سنگین.... این هوا را دوست داشت. این هوا را که نه بوی مزخرف سیگار ش را میداد نه عطر جنگلی تلخ و سردش را....
این هوا رامدتها بود که دوست داشت...بوی دستهایش را...بوی پیراهنش را... بوی خوب خودش را.... عطر تن مهربانش را.
چانه اش را نا محسوس بالا کشید و هوای باز دمش را حریصانه به بی هوایی شش هایش دعوت کرد׃ادکلنتو.... عوض.... کردی?
کنج پلکهای او جمع شد. تمام وجودش حالا چشم شده بود و تماشایش میکرد׃خیلی وقته دیگه ادکلن نمیزنم.
_چرا?
مهرادچشم بست.چشم بست و نفسش را فوت کرد.
دور شدن سرش را که حس کرد انگشتانش بی اراده سفت شد دور یقه او.
مریضی امشب عقلش را ضایع کرده بود. سرماخوردگی مکانیسم مغزش را مختل کرده بود׃بگو.
واژه ای میان لبهای این مرد گم شده بود. از کی و چطور نمیدانست. اما مصمم بودبرای یافتنش. اینبار با بی قراری زمزمه کرد׃بگو مهراد....بگو!
romangram.com | @romangram_com