رمان تا آسمان

#تا_آسمان_پارت_776

_خیلی....تنهام....گذاشتی مهراد.

״عذاب میکشم ولی عذاب من گناه نیست

وقتی شکنجه گر توئی شکنجه اشتباه نیست ״

نفس گرم مهراد در کمترین فاصله از صورتش می آمد و میرفت׃میدونم.

چشمهای خیسش گرمتر جوشید׃خیلی اذیتم کردی.

_میدونم.

پلکهایش را روی نگاه ژرف او باز کرد. نگاهی آنهمه وسیع و گسترده...شبیه همین شب پر از درد׃فقط بگوچرا...چرا مهراد?

مهراد مغموم نگاهش میکردبا ایمانی که هرگز میان چشمهایش ندیده بود ׃چیکارکنم.....تا یادت بره?

اختیار اشکها از دست چشمهایش در رفته بود. همینطور میبارید و میبارید و دلش رامیسوزاند׃یادم بره?..... چطور میتونم از یادم ببرم? مگه میشه?

تمام قلب او ریخته بود توی چشمهایش.. تمام حرفهای بر زبان نیامده اش... تمام این شش ماه سکوت همینجا بود.... حرفهایی معلق میان تزلزل ممتد صدایش ...میان جاری شدن و پس کشیدن.

_میشه... !کاری میکنم که بشه.

״از همه توبه میکنم...بلکه تو باورم کنی ״


romangram.com | @romangram_com