#تا_آسمان_پارت_775
سرش را چپ و راست کرد.
نوک انگشتان او از زیر شال سیاه نشست روی شاهرگش. هر دوشصتش زیر پلکهایش به حرکت درآمد׃آروم باش.
آرام نبود. آرام نمیگرفت. چطورمیتوانست بگوید״ آرام باش״?چطور باید آرام میگرفت. امشب بیشتر از هر شب دیگری درد داشت. امشب نه بیش از این شش ماه که بیشتر از تمام این سه سال درد داشت.
توی ویلا بودند... زیبا تر از همیشه شده بود..همه میگفتند.
آنشب... شب عقدشان... محمد نبود... رفته بود...محمد نبود و داشت همسر برادرش میشد.... برادری که همه به مردانه گی اش قسم خورده بودند... همه حتی محمد....
داشت همسر برادر محمد میشد و برای خاطرش زیبا کرده بود...... برای اینکه درچشمهای سیاهش خواستنی باشد.....
نمیخواست گریه کند... نمیخواست اما نمیشد.... صدای سیلی ها اجا زه نمیداد.
صورت خیسش را عقب کشید و به دستهای توی هوا مانده ی او نگاه کرد.
این دستها .... سیلی اول دهانش راپر خون کرده بود... دومی صورتش راکبود....گوشهایش را کیپ کرد....״تن لش.... اگه صدات در بیاد....اگه....״
اشکهایش سر در پی هم گذاشته بودند.... اگر گریه میکرد... اگر صدایش در می آمد....چالش میکرد... زنده زنده...
دستی میان موهایش خزیده بود و سرش را روی صندلی ,سفت نگه داشته بود׃گریه نکن...
نبض شاهرگش بی وقفه میکوفت ....صدای قلبی گرومب گرومب ریخته بود توی گوشهایش... قلب کدامشان بود? نمیدانست.. نمی فهمید.
romangram.com | @romangram_com