رمان تا آسمان

#تا_آسمان_پارت_768

بغض بیتابی میکرد برای بالا آمدن...برای دوباره و دوباره شکستن.... اشک بی تابی میکرد.. می آمد تا پشت پلکهایش...می آمد و بر نمیگشت.

״دختر مهربون״گفتنش قلبش را سوزانده بود. دلش را آتش زده بود جوری که قطره های درشت اشک از چشمهایش سر ریز شد.

چانه ی لرزانش جمع شد׃به من ...به من نگودختر مهربون... دیگه...دیگه هیچ وقت نگو..

سرش را کج کرد׃خوب?

مهراد نقطه به نقطه ی صورتش را... با غمی بزرگ...قطره به قطره ی اشکش را باتاسف کاوید.توی چشمهایش چی دید که نگاهش از نگاهش افتاد...... که دستهایش ازدور صورتش افتاد....

مردمکهای سیاه اوهم براق شده بود...مردمکهای آنطورسیاهش که هرگز هیچ روزنه ی نوری میانشان راه نداشت...اینبار براق شده بود و درخشان.

عقب رفت...عقب تر.... تکیه داد به در و تماشایش کرد.

با دست دهانش را پوشاند و گریه کرد.از ته دل با تمام وجود گریه کرد. بیشتر از آتشی که توی قلبش نفیر میکشید,از زخم حرف های خودش....از آ نطور نگاه کردن او گریه اش گرفته بود. کاش میمرد...میمرد و این چشمها را نمیدید.

مهراد صورتش را گرفت و چرخید برای رفتن.

کجا داشت میرفت?درست در لحظه ای که محتاج بودنش بود,کجا میخواست برود?

مثل همیشه...مثل هر روزی که نبود.... دوباره میخواست نباشد?

پلکهایش را فشرد. رفتنش را نمیخواست ببیند. اینطور رفتنش را نخواسته بود. اینطوردلشکسته و ساکت. ....


romangram.com | @romangram_com