#تا_آسمان_پارت_767
دستهایش را باز کرد׃شما مردا فقط بلدین شعار بدین...شماها که جای ما نیستین.....زنتون بمیره بیوه نمیشین که....زنتونو طلاق بدین مطلقه به حساب نمیاین که... زنتون راضیتون نکنه نمیسوزینو نمیسازین که....
از اینکه مجبور بود صدایش را پائین نگه دارد انگار حناق گرفته بود. گلویش دردمیکرد.
_وقتی...وقتی دوسش نداشته باشین....وقتی ازش سیر شدین...وقتی دلتونو زد.....خیلی راحت ..
پلیور را روی تنش تکاند׃مث لباس تنتون میندازینش دور....
مهراد هم ایستاده بود و داشت با پریشانی نگاهش میکرد....با نگاهی پر از غم...پر از״چیزی که نمیدانست ״چیست....حس کرده بود که شرایطش نرمال نیست...حس کرده بود که حالش خراب است... فهمیده بود و برای همین سکوت کرده بود.
_گور بابای شخصیت و غرورش...این نشداون یکی...اون یکی نشد...
دستی دو طرف صورتش را سفت چسبید׃دختر خوب....دخترمهربون.....آخه چراداری همه ی مسائلو با هم قاطی میکنی?
قلبش بنای بیقراری گذاشت . چیزی میان سینه اش, شبیه سوزش زخمی قدیمی تیر کشیدووجودش را سوزاند....دیگر باقی حرفهایش را نشنید.
دختر مهربون?
قبلا...جایی آن دورها... این صدا را شنیده بود... این جمله را... این لحظه را جایی میان گذشته ی خاک گرفته اش زندگی کرده بود.
״اسم ماهی کوچولوتو گذاشتی ممول...خودتم میشی دختر مهربون.... ״
دختر مهربون....مهربون...مهربون...
romangram.com | @romangram_com