رمان تا آسمان

#تا_آسمان_پارت_727

صدای تابان همان قدر که لبخند به لبش آورده بود ,اخم هم به ابرویش نشاند.وقتیکه مابقی القاب را شنید.

_آسی پولیکا.... فضایی..کجایی ?

خودش عصبانی شده بود وانگاراین عصبانیت به مذاق آسمان خوش نشسته بود که ریسه رفته بود از خنده.

_جواب نمیدی... گوشی هر دوتون خاموشه چرا?ای کلک نکنه دستتون بنده....?

حس کرد گوشهایش سوت کشید. بیشرف. کی اینطور بی حیا شده بود?

برای خودش مهم نبود.اما رنگ دادن و گرفتن آسمان بیشتر از بار حرفهای تابان خجالتش داده بود.چشمهایش را چرخاند .دست انداخت ولاله ی گوشش را مالید.

غش غش خنده های تابان پر شد توی رختکن. از آن طرف صدای چند نفر دیگر هم می آمد.چشمهایش گرد شد. کنار هم خانه ای هایش بود و اینطور.....?

باید سر فرصت به خدمت شریفش میرسید که با این سن هنوز یاد نگرفته بود خصوصی ها چیه و حریم شخصی کجاست?

_از طرف من... داداشمو یه ماچ آبدار بکنی....قربون جفتتون.

ماچ پر سرو صدایی کرد و بوق پایان.

رنگ صورت آسمان با این آخری لبوشد. چشم انداخت و قدمی فاصله گرفت .

دیدن قیافه او باعث تفریحش شده بود.لبهای بسته اش به لبخندی نا خواسته کش رفت.


romangram.com | @romangram_com