#تا_آسمان_پارت_712
مادرش گلهارا بوئید . گذاشت روی پاهایش و سرش را توی دستهایش گرفت׃تو خودت
برام یه گلستون گلی مادر... تو خودت برام از هر گلی قشنگتری... من چی بخوام ازخدا جز خوشبختی شما?جز صحت و سلامتیتون... جز دیدن خنده ی شما.
حاج خانوم موهایش را نوازش میکرد. کف دستهایش می آمد تا روی پیشانی اش و دوباره بر میگشت׃الهی قربونت برم...نمیگی یه مادر پیری دارم که چشمش به راهمه?نمیگی اگه یه روز تو رو نبینه...
نفس مادرش از عمیقرین جای سینه بالا آمد و نشست روی پیشانی اش׃فقط خدا میدونه این مدت چی بهم گذشت. هزار جور فکرو خیال می اومد تو سرم. نه اون چیزی میگفت..نه از تو خبری داشتم.
با لرزش صدای او دلش لرزید. بوی دستهای خاک خورده اش را میان نفسهایش کشید وسرش را بلند کرد׃زنگ زدم سیمین برداشت.... زنگ زدم حرف نزدین...زنگ زدم.........
حاج خانوم روی صورتش را لمس کرد و خندید׃میخواستم تنبیهت کنم....میخواستم خودت با پای خودت بیای.... خودتو میخواستم نه صداتو.
نفسش با آسودگی بالا آمد شانه های افتاده ی مادرش را به سینه فشرد و دست آزادش را روی لب گذاشت׃دیگه اینجوری تنبیهم نکنی محبوب جون..
حاج خانوم پابه پایش خندید.
نگاهش را داد به تربچه های توی سبد׃چه درشتن!
اشاره کرد به باغچه׃جدا مال حیاطه?
_آره...میبینی چه ترو تازن... آدم حیفش میاد درشون بیاره.
یکی از داخل سبد برداشت و چرخاند میان انگشتانش.یاد تربچه های گل شده افتاد
romangram.com | @romangram_com