رمان تا آسمان

#تا_آسمان_پارت_711

حفره ی پر شده ی دهانش را خالی کرد و دستگیره را فشرد.

_به به...پارسال دوست ,امسال آشنا...

نگاه تیز حاجی درست دسته گل را نشانه گرفته بود. سرش را برای رفع تکلیف تکان دادو قدمی سمت در بلند کرد.:درگیر کارای شرکت بودم... حامدم نبود... فرصت نمیکردم.

کلید را انداخت و در را باز کرد׃حتی برای دیدن مادرت?

حاجی که نمیدانست این ״حتی״ای که به این راحتی سر زبانش می آورد چه دردی به قلبش مینشاند. که تمام این روزها ,در درونش چه کارزاری پا گرفته و چه مبارزه ای باخودش به راه انداخته بود.حاجی خبر نداشت که این نیامدن و نبودن به بهای تزکیه ی همه ی عمر سی و چند ساله اش تمام شده بود

سرش بالا رفت و نگاه منتظرش پر گرفت روی پنجره های بزرگ. همانی که امروزسایه ی نگاه مادرش را کم داشت.

_اومدی مادر?

قدمهای سنگین حاجی سوق گرفت سمت پله ها و پاهای خودش سمت باغچه.

ایستاده بود زیر سایه ی انجیر پیر ونگاهش میکرد, با همان لبخندی که هیچ وقت ازروی لبهایش نرفت..

با شرمساری چشمهایش را به زیر انداخت . دسته گل را بالا برد׃سلام.

حاج خانوم سبد سفید رنگ را گذاشت لبه ی حوض . نشست وهر دو دستش را بازکرد ׃بیا اینجا ببینم پسر یه دنده ی حاجی!

خندید.این زن لبخند را با لبهایش نه,که با تمام وجودش آشتی میداد. خم شد و روی موهای او را بوسید׃قابل شما رو نداره حاج خانوم.


romangram.com | @romangram_com