#تا_آسمان_پارت_686
چشم تنگ کرد و جلوتر رفت׃״قبل از زدن پماد دستتو بشوری ...بعدبزنی. روزی دوسه بار بزن تا خوب شه״.
نفسهایش صدا گرفت. نامه نگاری میکرد?توی یک خانه بودند و برایش نامه مینوشت?برگه را با حرص کند و میان مشتش مچاله کرد.
نامه مینوشت?یعنی حتی لایق یک تماس تلفنی هم نبود؟
یعنی کارشان به جایی رسیده بود که به جای حرف زدن برای هم خط مینوشتند?از این اتاق به آن اتاق?
خون توی مغزش به قلقل در آمده بود. نفهمید چه اتفاقی افتاد.گوشی توی دستش را کوبیدبه دیوار رو به رو.لعنت به این زندگی....
مغزش قفل کرده بود. صدای خنده های حاجی... خنجر حرفهایش. می رفت دیدن ساجدی? میرفت دیدن ساجدی و زندگی قمار شده اش را میباخت?
اینبار مشتش بود که نشست روی دراور.آنقدر محکم که ساعت رومیزی اش افتاد روی کفپوشها و هر تکه اش هزار تکه شد.لعنت به این مرد....
دستش را کشید جلوی آینه. شکستنی هارا شکست ,ریختنی هارا ریخت.برایش پماد
میخرید و نامه مینوشت?
بازدمش جای هوا ,آتش شده بود. شعله کشیده بود. شبیه آتش فشانی فوران کرده بود.اینبار محال بود از حقش کوتاه بیاید. محال بود.برگشته بود برای رفتن که با دیدن اوایستاد. نعره اش بی اراده بود׃این چیه ?
میت حتی برای وصف حالش کم بود.با نزدیک شدنش ,آسمان قاب در را خالی کرد وعقب رفت.
پماد را کوبید توی دیوارویک قدم دیگرجلوتر رفت׃گفتم این چیه....?پماد?پمادخریدی...?واسه کی?واسه من?
romangram.com | @romangram_com