#تا_آسمان_پارت_685
صدای خنده های این مرد ,همان ناقوس شومی بود که همیشه ذلت و نحسی برایش به ارمغان آورده بود׃اگر بنا بود به میل خودم رفتار کنم که تو اینطور تو روی من وای نمیستادی پسر. ولت کردم به حال خودت که افسار پاره کردی. تا به امروز فقط گند بالاآوردینو منم ماست مالی کردم.چوب حراج زدین به ثمره ی چهل سال زحمت شبانه روزی من و باز سکوت کردم. یه مدت تو با اون گندهایی که زدی و حیثیت چندین وچند ساله ی منو بر باد دادی.یه دورانی خواهرت و اون پسره ی پاپتی. حساب برادرت هم که جداست که تا به امروزهربلایی سرم اومده از سرمجنون بازیها و حماقتهای تموم نشدنی اون بوده.
فکش در حال از هم پاشیدن بود.انگشتانش خم شد میان کف دستش.صدای این مرد به تنهایی کافی بود تا انگیزه ی خرد کردن تمام این شیشه ها را به دستش بدهد.دیگرنیازی به حرفهایش نبود. مشتش بالا آمد وقرار گرفت روی شیشه :دیگه هیچی برام مهم نیست.... تا حالا هر بلایی خواستی سر زندگی من آوردی... از حالا به بعدشو دیگه نمیزارم.....
_هه.....کدوم زندگی....?نکنه منظورت به آثار تاریخی ای یه که تو آلمان ساختیو ازخودت به یادگار گذاشتی? هان....?فرستادمت تا آدم بشی اما دیوانه بر گشتی. من اگه نبودم و جمعت نکرده بودم که ...
حس خفگی در آنی چنگ انداخت دور گردنش. هوای این خانه ,هر چیزی داشت جزاکسیژن. چشمهای سوزانش را روی هم فشرد و گوشی را پائین آورد.
دیگر توان شنیدن نداشت.دیگر نفسهایش برای ادامه ی این بازی یاری نمیکرد. دستی انگارچنگالهایش را گذاشته بود روی سینه اش و با بی رحمی تمام میکشید و میخراشید.
خم شد روی کانتر.خندید. داشت می افتاد?داشت سقوط میکرد?اینبار هم به دست این مرد?
تمام وزن بدنش روی این دو دست بود.این ده انگشت مگر چقدر توان داشتند.? مگر تاکی میتوانستند حجم فرساینده ی درد هایش را حمل کنند.
مرد هم که باشی گاهی باید تکیه دهی....باید پناه ببری.پناهش کجا بود?
نشست روی چهار پایه. سرش روی گردن افتاده بود ,نگاهش روی دستش.
یک یادگاری به اندازه ی آتش سیگاری مشتعل.تا عمر داشت پیش چشمهایش میسوخت ,که نشسته بود درست روی خط عمرش.
سوخته بود. تمام عمرش به هیچ سوخته بود.به آتش خودخواهی های این مرد.
بلند شد.کراواتش را شل کرد و دکمه های پیراهنش را یکی یکی انداخت. چراغ اتاق راکه زد نگاهش مقابل آینه ماند. بیشتر از جعبه ی پماد,تکه کاغذ سبز رنگ چسبیده به آینه حواسش را جمع کرد.
romangram.com | @romangram_com