رمان تا آسمان

#تا_آسمان_پارت_671

میترسید...از این دستی که به نوازش رفته بود می ترسید....مرد بود و زنش از اومیترسید.?

آتشی زیر پوستش شعله میکشید که با هیچ چیز خاموش نمیشد.که با هیچ چیز التیام نمی گرفت.

تمام پلهای پشت سر را, ریخته و نابود کرده بود.نه میشد که برگردد. نه میتوانست. حتی اگر هم برمیگشت جز جایی خالی چیزدیگری انتظارش را نمیکشید.برای بازگشت..برای به او رسیدن...چند نفس دیگر باید میشمرد...چند نفس ?

با صدای در سر بلند کرد.نگاه قرمز و خیس آسمان دوخته شده بود به دستش. لب گزید و پای تخت زانو زد.

توی دستش تکه ای باند بود و کمی عسل توی پیاله.

مگر میشد چشم از صورت او بردارد? مگر میتوانست?

از میان دم اسبی شل شده اش دسته های کوتاه و نا مرتب مو افتاده بود دور گردن وصورت سفیدش.

با پشت قاشق عسل را مالید روی باند و گذاشت کف دستش׃پماد سوختگی نداشتیم... ولی عسل خیلی خوبه...شاید دردشو کم نکنه ولی ضد عفونی میکنه.

نه چیزی میشنید .نه چیزی میدید. تمام چشمهایش لبریزتصویر او بود.

پلک میزد و چتریهای بلندشده اش روی چشمهایش تکان میخورد.

دستش را جلو برد . کشید زیر موهای او و همانجا نگه داشت.׃بلند شدن...

نرمی گونه های گرمش زیر انگشتانش بود.


romangram.com | @romangram_com