رمان تا آسمان

#تا_آسمان_پارت_660

״مهراد״

یک قدمِ به جلو برداشته اش را,به عقب برگشت.از همان فاصله هم مردمکهای برق افتاده اش را میدید.

صدای کوبش بیس هنوزداشت می آمد. با سربه ماشین اشاره کرد ׃بشین!

لب بر میگرداند?به درک.

آسمان سرش را به زیر انداخت . بند کیفش را روی شانه چسبید و نشست توی ماشین.

دست به کمر چرخید سمت خطوط عبوری. تمام گنجایش ششهایش را انباشت و رهاکرد. دوباره... ودوباره. باید آرام میشد. باید خودش را کنترل میکرد.

لب گزید و با یک دست کشید لای موهایش.

خشمش در آستانه ی انفجار بود وبه هیچ وجه دوست نداشت با این شرایط توی ماشین بنشیند.

در را باز کرد و نشست. خوب بود که صدای زر زرش اینبار نمی آمد.

سکوتش,همان چیزی بود که واقعا توی این لحظه لازم بود.

قبل از فشردن استارت چرخید سمتش׃واسه همین ماشینو ور نداشتی?

آسمان پلکش را بلند کرد׃هر... چی... گش.....


romangram.com | @romangram_com